Wieczny Ogień na Baba Kurkur | |
| Państwo | |
|---|---|
| Rodzaj |
pole naftowe |
Położenie na mapie Iraku | |
| 35°31′58,4″N 44°20′08,5″E/35,532900 44,335700 | |
Baba Kurkur (arab. بابا كركر, Bābā Kurkur) – pole naftowe w północno-wschodnim Iraku, na północno-zachodnim przedmieściu Kirkuku. Odkryte w 1927 roku przez Iraq Petroleum Company. Jego odkryciu towarzyszył niekontrolowane uwolnienie dużej ilości ropy, która doprowadziła do powodzi i zalania okolicznych wiosek.
Do czasu odkrycia Al-Ghawar w 1948 roku było uznawane za największe na świecie.
Nazwa pola wywodzi się z języka kurdyjskiego i może być przetłumaczona jako "Ojciec Ognia", co nawiązuje do zlokalizowanego na tym polu płomienia palącego się od ściśle nieokreślonego czasu. Według lokalnej tradycji, ogień ten był biblijnym "piecem" do którego król Nabuchodonozor kazał wrzucić Szadraka, Meszaka i Abed-Nega, a według Plutarcha właśnie tutaj Aleksander Wielki był świadkiem „ognia tryskającego w ciągłym strumieniu, niczym źródło wody, ze szczeliny w ziemi”.
Przypisy
- 1 2 3 4 Paweł Pieniążek: Po Kalifacie. Nowa wojna w Syrii. Wydawnictwo Czarne, 2019, s. 138. ISBN 978-83-8049-887-7.
- 1 2 Michael Morton: In the Heart of the Desert, The Story of an Exploration Geologist and the Search for Oil in the Middle East. Aylesford: Green Mountain Press, 2006, s. 7–11. ISBN 978-0-9552212-0-0.
- ↑ Plutarch: Plutarch's Lives, Volume II. New York: The Modern Library, 2001, s. 168. ISBN 0-375-75677-9.