Wczesne lata

Nazwa zespołu VEF pochodzi od firmy radiowej VEF, która stworzyła klub w 1958. Pierwszym trenerem zespołu został Alfrēds Krauklis, a w pierwszym składzie znajdowali się zawodnicy tacy, jak: Cezars Ozers, Oļģerts Jurgensons, Bruno Drake, Juris Kalnins, Edmunds Dobelis, Juris Merksons, Visvaldis Eglitis i inni. Drużyna rozpoczęła rywalizację w lidze ZSRR. Łotwa była wtedy częścią Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich. Zespół rywalizował wtedy z ASK Ryga, drużyną, która była jedną z najlepszych w Europie, zdobywając Puchar Europy Mistrzów Krajowych w latach 1958–1960, z zawodnikami jak: Jānis Krūmiņš, Maigonis Valdmanis oraz trener Aleksander Gomelski. Osiągnięcia VEF ustępowały tym ASK. Drużyna sięgnęła trzykrotnie po mistrzostwo ZSRR, na arenie europejskiej nie odniosła większych sukcesów. Zawodnik VEF – Cezars Ozers został reprezentantem ZSRR i wystąpi na igrzyskach olimpijskich w 1960 roku.

VEF potwierdzał swój status w lidze ZSRR, jako jedna z czołowych drużyn, trudnych do pokonania. W latach 60. XX w. zdobył dwa medale mistrzostw ZSRR, kiedy w składzie pojawili się tacy zawodnicy jak: Merksons, Kalnins, Jurgensons Ozers, Eglitis czy Drake. Największym zmocnieniem zspołu w tamtym okresie został Krūmiņš, który zdecydował się zakończyć swoją, pełną sukcesów, karierę w VEF, dołączając do klubu w 1964. Olgerts Altbergs zastąpił na syanowisku trenera Krauklisa, doprowadzając VEF do czwartego miejsca w 1965. Kalnins zdobył srebrny medal olimpijski z reprezentacją ZSRR w 1964, stając się tym samym, drugim zawodnikiem w historii kubu, który tego dokonał. Rok później zespół zaprezentował się jeszcze lepiej, zdobywając brązowy medal mistrzostw ZSRR. W 1969 zespół spadł do II ligi, do najwyższej klasy rozgrywkowej powrócił w 1977 pod przewodnictwem Valdisa Valtersa.

Valters był rozgrywającym kadry ZSRR, który zdobył mistrzostwo świata w 1982 oraz Europy w 1981 i 1985. W 1987 został wicemistrzem Europy, a w 1983 przypadł mu w udziale brąz. W 1981 zdobył tytuł MVP mistrzostw Europy. Kadrę opuścił, kiedy do zespołu trafił Sarunas Marciulionis. Zawodnikiem VEF pozostał natomiast do 1990.

W latach 80. Valters dostał pomoc w osobach młodych zawodników takich jak: Igors Miglinieks, Gundars Vētra, Raimonds Miglinieks, Kārlis Muižnieks czy Ainārs Bagatskis. W 1985 zespół zajął piąte miejsce w lidze ZSRR, a w 1987 i 1988 – szóste. Vētra i Miglinieks poprowadzili VEF brązowego medalu w 1991. W tym właśnie sezonie drużyna zadebiutował w rozgrywkach europejskich. VEF pokonał ICED Bukareszt, ale przegrał z greckim Iraklisem, podczas II rundy rozgrywek preeliminacyjnych Pucharu Koracia. Rok później VEF wystąpił w eliminacjach do Pucharu Saporty. Pokonał wtedy niemiecki Braunschweig, następnie uległ dwukrotnie Union Olimpiji Lublana, nie awansując ostatecznie do fazy grupowej. Pomimo dobrego sezonu zespół został rozwiązany w 1992.

Wznowienie działalności klubu

W 2007 wznowiono działalność klubu z Valdisem Valtersem na stanowisku trenera. Zespół rozpoczął występy w Łotewskiej Lidze Koszykówki oraz II dywizji Ligi Baltyckiej. VEF został stworzony z młodych zawodników i był rozwijany stopniowo. W 2008 i 2009 zdobyło mistrzostwo II dywizji Ligi Bałtyckiej, zyskując prawo do występów w I dywizji, w sezonie 2009/2010. W 2009 zespół wystąpił w kwalifikacjach do FIBA Euro Challenge oraz dołączył do ligi VTB. W 2010, prowadzony przez Alexa Renfroe i Sandisa Valtersa VEF dotarł po raz pierwszy do finałów ligi łotewskiej, gdzie uległ Barons Ryga, 3-4. Trenerem został wtedy Rimas Kurtinaitis, który podpisał ponownie Sandisa Valtersa oraz innych łotewskich zawodników jak: Kristaps Janičenoks, Kaspars Bērziņš i Dairis Bertāns. Podczas sezonu 2010/2011 Kurtinaitis opuścił Rygę, aby dołączyć do Chimek Moskwa, jego stanowisko objął Ramūnas Butautas, który zdobył mistrzostwo Łotwy w 2007 z ASK Ryga. VEF zakończył sezon zasadniczy jak lider Ligi Bałtyckiej (BBL). Następnie w trakcie play-off BBL wyeliminował litewski Lietuvos Rytas Wilno w półfinałąch BBL (79:68). W efekcie tego wydarzenia po raz pierwszy Lietuvos Rytas nie został finalistą ligi. W ścisłym finale VEF uległ innemu litewskiemu zespołowi – Žalgirisowi Kowno, 69:75. W finale ligi otewskiej VEF doszedł do finału, gdzie spotkał się z BK Windawa. Podczas intensywnej siedmiomeczowej serii VEF pokonał Windawę, 4-3, zdobywając mistrzostwo Łotwy.

Obcokrajowcy