Bździochowa Kopa

Bździochowa Kopa
Kopa brán
	; Bździochowa Kopa (podpisana) ponad Doliną Czarną Jaworową
Państwo	Słowacja
Pasmo	Tatry, Karpaty
Wysokość	2022 m n.p.m.
Pierwsze wejście	7 lipca 1942; Alfréd Grósz, Edwin Kehler i Oskar Knott
	Położenie na mapie Tatr Bździochowa Kopa
	Położenie na mapie Karpat Bździochowa Kopa
	49°13′03,3″N 20°10′56,3″E/49,217583 20,182306

Bździochowa Kopa, Upłazowa Kopa (słow. Kopa brán, Kolová kopa, niem. Pfortenkuppe, węg. Kapu-bérc) – szczyt o wysokości 2022 lub 2025 m, znajdujący się w Bździochowej Grani w słowackiej części Tatr Wysokich. Od Świnki oddzielony jest szeroką Pośrednią Bździochową Bramą, a od Żółtej Czuby węższą przełęczą zwaną Niżnią Bździochową Bramą.

Stoki południowo-zachodnie opadają z wierzchołka Bździochowej Kopy w kierunku dolnej części Doliny Czarnej Jaworowej. Są raczej niezbyt strome, choć znajdują się w nich także grupy urwistych skał. W górnych partiach zbocza położone są turnie nazywane Bździochowymi (Upłazowymi) Mnichami, poniżej nich stoki są w dużej mierze porośnięte kosodrzewiną. Na północ z Bździochowej Kopy do Doliny Kołowej skierowany jest filar o wysokości ponad 400 m, stanowiący granicę pomiędzy dwoma ścianami: północno-zachodnią i północno-wschodnią. Ściana północno-zachodnia osiąga wysokość do 300 m ponad żlebem zbiegającym do Doliny Kołowej z Niżniej Bździochowej Bramy. W jej prawej części wyróżnia się wybitną depresję. Ściana północno-wschodnia ma w najwyższym punkcie ok. 450 m wysokości i góruje ponad Kołowym Stawem. Oprócz granicznego filara biegnącego z wierzchołka masywu na północ znajdują się w niej dwa kolejne, przedzielone długim żlebem.

Wierzchołek Bździochowej Kopy jest wyłączony z ruchu turystycznego. Najdogodniejsze drogi dla taterników wiodą granią z obu sąsiednich przełęczy. Najtrudniejsze drogi w masywie biegną ścianą północno-wschodnią.

Pierwsze wejścia turystyczne:

Alfréd Grósz, Edwin Kehler i Oskar Knott, 7 lipca 1942 r. – letnie,
Jozef Kováčik i Arno Puškáš, 14 lutego 1953 r. – zimowe.

Pierwsze wejścia na Bździochową Kopę miały miejsce prawdopodobnie już w XIX w. Ich celem były prace kartograficzne, które w tym czasie prowadzono na niemalże całym terenie Tatr.

Polska nazwa Bździochowej Kopy pochodzi od Bździochowej Grani. To określenie z kolei pochodzi od góralskiego przezwiska lub nazwiska Bździoch – prawdopodobnie pasterza bądź koziarza. Nazwa słowacka (Kopa brán) pochodzi od pobliskich przełęczy i w przełożeniu na polski znaczy „Kopa Bram”. Węgierska nazwa jest kalką słowackiej. Wersja Upłazowa Kopa jest używana przez autorów atlasu satelitarnego Tatr – powstała jako konsekwencja przemianowania całej Bździochowej Grani na Upłazową Grań.

Przypisy

1 2 3 4 5 6 Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część XXIII. Przełęcz Stolarczyka – Modra Ławka. Warszawa: Sport i Turystyka, 1983, s. 203–209. ISBN 83-217-2472-8.
1 2 3 4 Jarosław Januszewski, Grzegorz Głazek, Witold Fedorowicz-Jackowski: Tatry i Podtatrze, atlas satelitarny 1:15 000. Warszawa: GEOSYSTEMS Polska Sp. z o.o., 2005, s. 123–124. ISBN 83-909352-2-8.
↑ Endre Futó: Tatry Wysokie. Czterojęzyczny słownik nazw geograficznych. [dostęp 2013-09-28].
1 2 Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
↑ Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, s. 267. ISBN 83-01-13184-5.

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[whp-1] 1 2 3 4 5 6 Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część XXIII. Przełęcz Stolarczyka – Modra Ławka. Warszawa: Sport i Turystyka, 1983, s. 203–209. ISBN 83-217-2472-8.

[atlas-2] 1 2 3 4 Jarosław Januszewski, Grzegorz Głazek, Witold Fedorowicz-Jackowski: Tatry i Podtatrze, atlas satelitarny 1:15 000. Warszawa: GEOSYSTEMS Polska Sp. z o.o., 2005, s. 123–124. ISBN 83-909352-2-8.

[fsz-3] Endre Futó: Tatry Wysokie. Czterojęzyczny słownik nazw geograficznych. [dostęp 2013-09-28].

[wet-4] 1 2 Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.

[bedeker-5] Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, s. 267. ISBN 83-01-13184-5.