Podwójny LP

Opinie krytyków

Album zyskał powszechne uznanie na podstawie 19 recenzji krytycznych.

Według Davida Weavera z magazynu Clash As The Love Continues to album, na którym „Mogwai opanowuje zróżnicowany, dźwiękowy grunt, czerpiąc z wielu najciekawszych i najbardziej udanych szczytów swojej kreatywności z poprzednich albumów”. Recenzent wyróżnia szereg utworów podkreślając ich zróżnicowanie muzyczne i instrumentalne: To The Bin My Friend, Tonight We Vacate Earth, Dry Fantasy, Fuck Off Money, Midnight Flit (z udziałem Atticusa Rossa), Ceiling Granny, czy It's What I Want To Do, Mum, „który brzmi dokładnie tak, jakby zespół był razem od lat młodzieńczych i wciąż tworzył muzykę, którą jest podekscytowany i pełen energii”. Na koniec podsumowuje, iż „w ciągu 25 lat istnienia Mogwai stali się pewni siebie, zarówno swoich możliwości jak i ograniczeń, a As The Love Continues to Mogwai w najlepszym wydaniu i prawdopodobnie ich najbardziej spójna płyta od czasu Mr Beast z 2006 roku”.

Zdaniem Heather Phares z AllMusic w „każdym kolejnym utworze As the Love Continues Mogwai na nowo odkrywają dźwięki, których pionierami byli przez lata. Album, począwszy od tytułu, a skończywszy na cieple i bezpośredniości piosenek, nosi serce na rękawie. Piosenki mają w sobie taką ilość melodii i energii, że efekt końcowy jest bardzo satysfakcjonujący. As the Love Continues to kolejny szczyt w ich długiej i wpływowej karierze”.

Kevin Harley z magazynu Record Collector na przykładzie utworu Supposedly, We Were Nightmares analizuje wkład poszczególnych muzyków: perkusisty Martina Bullocha i basisty Doma Aitchisona, którzy „użyczają propulsywnego wsparcia dla strzelistych syntezatorów Barry’ego Burnsa i gitarowej brawury Braithwaite’a”. Podkreśla, iż wkład zaproszonych muzyków: Atticusa Rossa, „ozdabiającego pulsującymi syntezatorami Midnight Flit” oraz Colina Stetsona, „wnoszącego bogate kolory do Pat Stains”.

Wkład tych ostatnich zauważa również David Quantick z Classic Rock: „Z wkładem Atticusa Rossa z Nine Inch Nails i kompozytora/saksofonisty Colina Stetsona, widać na As The Love Continues podróż Mogwai w głąb dźwięku, postępującą w imponujący sposób, jako że utwory takie jak Here We, Here We, Here We Go Forever i błędnie nazwany Fuck Off Money stąpają po niewiarygodnie cienkiej linii pomiędzy zwiewnością a ciężarem”.

„Dziesiąty studyjny album ,As The Love Continues pokazuje, że Mogwai nadal trzymają się zasad stylistycznych, które były tak spójne przez całą ich karierę, ale także stosują je w coraz bardziej przemyślany i satysfakcjonujący sposób. Krótko mówiąc, są coraz lepsi w robieniu rzeczy, w których zawsze byli świetni”, zaś album „jest jednym z ich najlepszych, jednym z ich najmocniejszych i najbardziej spójnych oświadczeń do tej pory” – uważa Steven Johnson z magazynu musicOMH.

„As The Love Continues to solidne złote przypomnienie, że choć Mogwai może już nie są przyszłością, to zasługują na każdą uncję nieustającej miłości” – twierdzi Nick Soulsby z PopMatters życząc na koniec „Szczęśliwych 25 lat dla starego zespołu”.

Marty Sartini Garner z magazynu Pitchfork ma zastrzeżenia do długości utworów i całego albumu, uważając, iż powinien on być krótszy, ale podkreśla, że Mogwai „są zawsze bardziej interesujący jako maksymaliści, a ich album udowadnia, że stają się coraz bardziej pewni tego, jakie powinny być ich ambicje – i (…) kim są jako zespół. As the Love Continues przypomina o pustce wszystkich rzeczy i o tym, jak ważne jest odnalezienie sensu mimo wszystko. To hymn na cześć melancholii i uderzenie przeciwko nieskończonemu smutkowi”.

„As The Love Continues to album, który pięknie się otwiera, ale w drugiej połowie wypada blado” – ocenia Damian Jones z NME dodając: „z drugiej jednak strony, cała płyta o wiele lepiej sprawdza się na żywo – i będzie tak nadal, gdy Mogwai znów wyruszy w trasę.

Według Evana Lilly z The Line of Best Fit „nawet jeśli większość piosenek [albumu] wypada słabo, to jest kilka wyróżniających się, które pokazują, że nie stracili oni [Mogwai] całego swojego ognia. Głównym ratunkiem dla albumu są dwa pierwsze single: napędzany syntezatorami, pełen nadziei Dry Fantasy (…) i Ritchie Sacramento, główna atrakcja albumu”. Oba te utwory, zdaniem recenzenta, „pokazują ich [Mogwai] w ich najbardziej porywającym wydaniu, natomiast inne, takie jak Midnight Flit, wracają do punktu wyjścia.

Alex Klug z laut.de stwierdza, iż wszyscy kupią album by „z zachwytem przesunąć dłońmi po winylu, z zachwytem zedrzeć sticker naklejając go na własną okładkę, położyć płytę [na talerz], odłożyć ją na półkę i prawdopodobnie nigdy więcej jej nie wyjmować”.

Listy tygodniowe