Arnold de Villanova
Data i miejsce urodzenia

1235
Walencja

Data śmierci

1311–1313

profesor
Specjalność: scholastyk, lekarz, alchemik
rektor uniwersytetu w Montpellier
Stanowisko

lekarz króla Aragonii

Arnold de Villanova, znany też jako Arnau de Vilanova, Arnaldus de Villanova, Arnold z Villanova, Arnaud de Villeneuve (ur. ok. 1235 w Walencji, zm. 1311–1313) – kataloński scholastyk, lekarz, templariusz, alchemik.

Życiorys

Osobisty lekarz króla Aragonii Jakuba II, profesor i rektor uniwersytetu w Montpellier. Autor wielu traktatów alchemicznych i medycznych, m.in. Breviarium practicae, Herbolarium de virtutibus herbarum, Regimen sanitatis ad regem Aragonum, Regimen sanitatis Salernitanum. Na podstawie arabskiej receptury nauczył się destylować alkohol etylowy z wina.

Po pobycie na dworze aragońskim przeniósł się do Paryża, gdzie zyskał uznanie, ale też spotkał się z wrogością ze strony duchowieństwa i został zmuszony do ucieczki, ostatecznie znajdując azyl na Sycylii. Został wezwany ok. 1311–1313 (według różnych źródeł) do Awinionu przez chorego papieża Klemensa V. Zmarł podczas tej podróży na morzu między Neapolem a Genuą.

Poszukiwał kamienia filozoficznego (łac. lapis philosophorum), o którym tak pisał:

Hic lapis exilis extat, pretio quoque vilis; Spernitur a stultis, amatur plus ab edoctis.

Tu wznosi się marny kamień, lichej też jest ceny; Głupcom niepotrzebny – Miłują go bardziej mędrcy.

Arnold de Villanova

Wierzył, że impotencja może być spowodowana magią. Wg niego w niektórych przypadkach potrzebna jest boska pomoc, w innych wystarczą wyłącznie ludzkie działania. Przykładowo urok można pozbyć się uroku poprzez usunięcie przedmiotu, którego za niego odpowiada. Takim przedmiotem mogą być jądra koguta znajdujące się pod łóżkiem. W innych przypadkach potrzebny jest egzorcyzm, który może polegać na zapisaniu początkowych wersetów Ewangelii Jana na papierze i zanurzeniu zapisanego papieru w płynie wypijanym przez parę małżeńską.

Przypisy

  1. 1 2 Kevin Knight: Arnaldus Villanovanus. newadvent.org. [dostęp 2013-01-22]. (ang.).
  2. ↑ Fernando Salmón: The Oxford Dictionary of the Middle Ages. Oxford, England: Oxford University Press, 2010, s. 1841. ISBN 978-0-19-866262-4. (ang.).
  3. ↑ Kieckhefer 2001 ↓, s. 133.

Bibliografia

  • Rosarium Philosophorum, w: Artis auriferae, t. 2, s. 210.
  • Carl Gustav Jung: Wspomnienia, sny, myśli. Przeł. Robert Reszke, Leszek Kolankiewicz, Warszawa 1999, s. 232. ISBN 83-909527-1-8.
  • Richard Kieckhefer: Magia w średniowieczu. Kraków: Universitas, 2001. ISBN 83-7052-546-6. (pol.).

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.