Arne Nordheim (ur. 20 czerwca 1931 w Larviku, zm. 5 czerwca 2010 w Oslo) – norweski kompozytor.

Życiorys

W latach 1948–1952 studiował kompozycję, grę na organach i fortepianie oraz teorię muzyki w konserwatorium w Oslo. Jego nauczycielami byli Karl August Andersen, Bjarne Brustad i Conrad Baden. Uczył się też prywatnie u Vagna Holmboego w Kopenhadze. W 1955 roku przebywał w Paryżu, gdzie dokształcał się w zakresie muzyki elektronicznej i muzyki konkretnej. Od 1967 do 1972 roku był współpracownikiem Studia Eksperymentalnego Polskiego Radia. Pisał krytyki muzyczne do „Morgenpost” (1959–1963) i „Dagbladet” (1963–1969). Opracował oprawę muzyczną pawilonu skandynawskiego na EXPO 1970 w Osace.

Zdobywca Nagrody Muzycznej Rady Nordyckiej za utwór Eco (1972). Od 1975 roku członek Królewskiej Akademii Muzycznej w Sztokholmie. Odznaczony został Orderem Świętego Olafa w stopniu kawalera 1. klasy (1982) i komandora (1997) oraz Krzyżem Komandorskim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej (1999).

Twórczość

Twórczość Nordheima, pomimo związków ze współczesną europejską awangardą muzyczną, kształtowała się niezależnie od niej. Kompozytor skupił się na poszukiwaniu nowych, ekspresyjnych aspektów kolorystycznych oraz problematyce przestrzennych aspektów muzyki. Posługiwał się elementami dodekafonii i swobodną atonalnością, wpływ na rozwój jego estetyki wywarł też kontakt z polską szkołą sonorystyczną. W dalszych poszukiwaniach zwrócił się w stronę możliwości muzyki elektroakustycznej, utwory z późniejszego okresu twórczości przeznaczone są z reguły na niewielkie zestawy instrumentów z udziałem taśmy lub rozbudowane składy orkiestrowe.

Wybrane kompozycje

(na podstawie materiałów źródłowych)

Przypisy