Architektura harwardzka – rodzaj architektury komputera. W odróżnieniu od architektury von Neumanna, pamięć danych programu jest oddzielona od pamięci rozkazów.

Podstawowa architektura komputerów zerowej generacji i początkowa komputerów pierwszej generacji.

Prostsza (w stosunku do architektury von Neumanna) budowa przekłada się na większą szybkość działania, ten typ architektury jest wykorzystywany w procesorach sygnałowych oraz przy dostępie procesora do pamięci cache.

Oddzielenie pamięci danych od pamięci rozkazów sprawia, że architektura harwardzka jest stosowana w mikrokomputerach jednoukładowych, w których dane programu są zapisane w nieulotnej pamięci ROM (EPROM/EEPROM), natomiast dla danych tymczasowych wykorzystana jest pamięć RAM (wewnętrzna lub zewnętrzna).

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Budowa i działanie komputera PC – suplement do podręcznika. s. 2. [dostęp 2014-05-19]. (pol.).
  2. ↑ Jarosław Forenc: Informatyka 1: Wykład nr 7. [w:] Elektrotechnika, semestr II, studia stacjonarne I stopnia Rok akademicki 2010/2011 [on-line]. Politechnika Białostocka Politechnika Białostocka -- Wydział Elektryczny Wydział Elektrycz, 04.04.2011. [dostęp 2014-05-19]. (pol.).
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.