Apostoł ślepczański – cyrylicki manuskrypt z połowy XII wieku, będący jednym z najstarszych zabytków średniobułgarskich. Zawiera pełny apostolarz. Część manuskryptu jest palimpsestem, pisanym na zeskrobanym tekście greckim z X wieku.

Manuskrypt składa się ze 154 pergaminowych kart formatu 1°, zapisanych ustawem. Powstał na terytorium wschodniej Bułgarii, co poświadcza brak wokalizacji jeru twardego. Pod względem leksykalnym odbiega już znacznie od pierwotnego staro-cerkiewno-słowiańskiego przekładu Biblii.

Został odnaleziony w 1845 roku w Monasterze Ślepczańskim na północ od Bitoli w Macedonii przez rosyjskiego badacza Wiktora Grigorowicza. Podzielony został na kilka części, przechowywanych obecnie w Płowdiwie, Moskwie, Petersburgu i Kijowie. Tekst manuskryptu ogłosił po raz pierwszy w 1912 roku Grigorij Ilinski (Слепченский апостол XII века, Москва 1912).

Przypisy

  1. 1 2 Słownik starożytności słowiańskich. T. 1, cz. 2. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1962, s. 44.
  2. ↑ Svend Dahl: Dzieje książki. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1965, s. 81.
  3. ↑ Искра Христова-Шомова: Служебният апостол в славянската ръкописна традиция. T. 1: Изследване на библейския текст. София: Университетско издателство „Св. Климент Охридски“, 2004, s. 26.
  4. 1 2 Куйо М. Куев: Съдбата на старобългарските ръкописи през вековете. София: Наука и изкуство, 1962, s. 166.
  5. ↑ Боряна Велчева: Праславянски и старобългарски фонологически измененииа. София: Издательство Болгарской Академии наук, 1962, s. 19.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.