Antonina Ogińska, właśc. Pietrzak, po mężu Ogińska-Szenderowicz (ur. ok. 1876 w Królestwie Polskim, zm. 23 grudnia 1910 we Lwowie) – polska aktorka teatralna.

Życiorys

Urodziła się około 1876 w Królestwie Polskim i pierwotnie nosiła nazwisko Pietrzak. Pochodziła z Warszawy. W karierze teatralnej funkcjonowała pod nazwiskiem Ogińska. Zadebiutowała w wieku 17 lat. Od 1893 do 1895 występowała w Stanisławowie, od 1895 do 1897 w Teatrze Polskim w Poznaniu, a od końca 1899 do kresu życia w Teatrze Miejskim we Lwowie.

7 listopada 1900 poślubiła lwowskiego dziennikarza Leopolda Szenderowicza. 23 grudnia 1910 została postrzelona trzema strzałami (w skroń, lewą pierś i podbrzusze) przez Kazimierza Lewickiego w jego mieszkaniu przy ul. Zimorowicza 3. Żadna z tych ran nie spowodowała śmierci od razu, lecz na skutek pozostawienia ofiary przez sprawcę, który udał się do swoich braci. Był 12 lat młodszy od Ogińskiej. Pochodził on z cenionej rodziny, uprawiał kolarstwo, był niedoszłym prawnikiem, znanym z lekkomyślnego i hulaszczego trybu życia. Po zatrzymaniu zabójca wyjaśnił, że od pewnego czasu pozostawał z ofiarą w związku miłosnym, a jako że nie mógł jej poślubić, to za jej wiedzą i wolą miał ją zabić, a następnie siebie. Pogrzeb aktorki odbył się 26 grudnia 1910 we Lwowie. Została pochowana na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie.

Epilog

22 maja 1911 przed trybunałem we Lwowie rozpoczął się proces Lewickiego. Ustalono wówczas, że Ogińska wplątała się w kontakty z nim, a potem – poznawszy jego osobowość – zamierzała wycofać się z tej relacji. Była przez niego dręczona i w związku z tym podjęła nieudaną próbę samobójczą. O sprawie poinformowała także swojego męża, a trzy dni przed zabójstwem sam Lewicki skonfrontował się z Szenderowiczem żądając od niego rozwodu z Ogińską, zaś wobec odmowy miał mu zadeklarować, że jego żona nie będzie już żyła. Oskarżony Lewicki przyznał się do winy, zaś jego obrońcy kładli nacisk na psychologiczny aspekt sprawy i usiłowali dowieść jego niezrównoważenia.

Przypisy