Antoni Sztyl
Data śmierci

4 listopada 1769

Zawód, zajęcie

rzeźbiarz

Małżeństwo

Marianna Wołkowiczówna

Antoni Sztyl, nazwisko brzmiało de facto Still (zm. 4 listopada 1769) – rzeźbiarz lwowski, który zdaniem dr. Agaty Dworzak, według wszelkiego prawdopodobieństwa był Rusinem.

Współpracował z Janem Jerzym Pinslem w ostatnich latach życia Mistrza, może zdobył wykształcenie w jego warsztacie (w Buczaczu). Tadeusz Mańkowski według odkryć archiwalnych przypisywał mu rzeźby św. Anny i jednego z proroków w ołtarzu bocznym w kościele w Monasterzyskach, a inne 4 posągi przypisywał Janowi Jerzemu Pinzlowi. Zbigniew Hornung nie wiedząc o odkryciu Mańkowskiego, nazywał autorem rzeźb w tym kościele Antoniego Osińskiego, którego uważał za najlepszego przedstawiciela szkoły lwowskiej.

Był zięciem szwagra Stanisława Stroińskiego (mężem jego siostry Katarzyny), członka bractwa lwowskiego stauropigialnego lwowianina Pawła Wołkowicza, został opiekunem jego nieletniego syna Eliasza po śmierci ojca.

Tadeusz Mańkowski przypisywał mu rzeźby w ołtarzu głównym w kościele parafialnym (farze) w Buczaczu. Zbigniew Hornung uważał, iż Antonii Sztyl pracował przy wykonaniu wystróju rzeźbiarskiego fary w Buczaczu, który jest dziełem warsztatu pozostawionego przez Pinsla. Jan K. Ostrowski przypisywał mu autorstwo płaskorzeźbione antependium ze sceną "Maria Magdalena u grobu Chrystusa" w kościele karmelitów bosych we Lwowie i ze sceną "Wniebowzięcie" w kościele w Monasterzyskach oraz twierdził, że był on rzeźbiarzem stosunkowo słabym. Jan K. Ostrowski przypuszczał, iż Antoni Sztyl prawdopodobnie, mógł być autorem figur ołtarza głównego w cerkwi Świętej Pokrowy w Buczaczu, bardzo zbliżonych do rzeźb w kościele Karmelitów w Przemyślu. Także ten badacz przypuszczał, iż wystrój rzeźbiarski kościoła w Buczaczu jest dziełem warsztatu Pinsla, w skład którego wchodziło przynajmniej trzech snycerzów, jednym z których najprawdopodobniej był A. Sztyl.

Wykonał roboty w kościele zakonu dominikanek we Lwowie wraz z pomocznikiem - Janem Szczurowskim.

Przypisy

  1. Jan K. Ostrowski: Jan Jerzy Pinsel – zamiast biografii. [W:] Sztuka Kresów Wschodnich: materiały sesji naukowej, red. J.K. Ostrowski. T. II. Kraków 1996, s. 366. [dostęp 2019-01-27]
  2. 1 2 Володимир Вуйцик, Скульптор Іван Щуровський, s. 306.
  3. Agata Dworzak: Lwowskie środowisko artystyczne…, s. 139.
  4. Jan K. Ostrowski: Pinsel (Penzel, Pilse, Pilze, Pilznow, Pinzel, Pinzenl) Jan Jerzy. [w:] Słownik artystów polskich i obcych w Polsce działających (zmarłych przed 1966 r.). Malarze, rzeźbiarze, graficy, Bd. 7. Warszawa 2003, s. 196. [dostęp 2016-12-14]
  5. Johann Georg (Jan Jerzy) Pinsel (Pinzel). [dostęp 2016-12-13]
  6. Вул. Галицька, 14 – колишня кам'яниця Гідельчиківська або Волковичівська. (ukr.) [dostęp 2016-12-13]
  7. 1 2 3 Jan K. Ostrowski, Z problematyki warsztatowej i atrybucyjnej rzeźby lwowskiej w. XVIII, 1994, nr 1, s. 86. [dostęp 2016-12-28].
  8. Zbigniew Hornung: Majster Pinsel Snycerz. Karta z dziejów polskiej rzeźby rokokowej. [w:] Wrocławskie Towarzystwo Naukowe. Rozprawy komisji historii sztuki. T. X. Wyd. Ossolineum, 1976.
  9. Jan K. Ostrowski, Z problematyki warsztatowej i atrybucyjnej rzeźby lwowskiej w. XVIII, 1994, nr 1, s. 82. [dostęp 2016-12-28].
  10. Jan K. Ostrowski, Z problematyki warsztatowej i atrybucyjnej rzeźby lwowskiej w. XVIII, 1994, nr 1, s. 87. [dostęp 2017-01-04].
  11. Jan K. Ostrowski, Z problematyki warsztatowej i atrybucyjnej rzeźby lwowskiej w. XVIII, 1994, nr 1, s. 85. [dostęp 2017-01-17].
  12. Володимир Вуйцик, Скульптор Іван Щуровський, s. 306. (ukr.) [dostęp 2017-01-04]

Bibliografia

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.