Antoni Paczesny
podpułkownik lekarz
Data urodzenia

25 maja 1886

Data i miejsce śmierci

między 7 a 9 kwietnia 1940
Katyń

Przebieg służby
Lata służby

1914–1940

Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie

Formacja

Legiony Polskie

Jednostki

V batalion Legionów Polskich
1 pułk piechoty LP
5 pułk piechoty LP
szpital polowy nr 401
1 Szpital Okręgowy
31 Pułk Strzelców Kaniowskich
Wojskowy Szpital Rejonowy Kalisz w Szczypiornie
29 Pułk Strzelców Kaniowskich
79 pułk piechoty
401 szpital wojenny

Stanowiska

komendant szpitala

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
bitwa pod Laskami
bitwa pod Marcinkowicami
I powstanie śląskie
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Późniejsza praca

lekarz

Odznaczenia

Antoni Paczesny (ur. 25 maja 1886 w Wilamowie, woj. poznańskie, zm. między 7 a 9 kwietnia 1940 w Katyniu) – podpułkownik lekarz Wojska Polskiego, kawaler Krzyża Kawalerskiego Orderu Odrodzenia Polski, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys

Był synem Ignacego i Barbary z Cybólskich. Od 1897 uczęszczał do gimnazjum w Kaliszu. Wziął udział w strajku szkolnym w 1905 i został relegowany ze szkoły. Naukę kontynuował w Warszawie w założonym przez Wojciecha Górskiego Gimnazjum Prywatnym Męskim pod wezwaniem św. Wojciecha, maturę uzyskał w 1907. Po ukończeniu gimnazjum wstąpił na Wydział Lekarski Uniwersytetu Jagiellońskiego. Dyplom doktora wszech nauk lekarskich uzyskał w 7 lipca 1919. Od 1912 członek Związku Strzeleckiego. Po wybuchu wojny wstąpił do Legionów. 28 czerwca 1914 znalazł się wśród organizatorów punktu medycznego Strzelca, zorganizowanego przez dr. S. Roupperta, a zlokalizowanego w Bibliotece Medyków przy ul.Kopernika 36 w Krakowie. 8 czerwca 1914 wyruszył na front w składzie pododdziału medycznego w ramach grupy dowodzonej przez Mieczysława Ryś-Trojanowskiego „Ryszarda”. Został dowódcą patrolu sanitarnego 2 kompanii V batalionu Legionów Polskich. Brał udział w kampanii kieleckiej, bitwie pod Laskami i przemarszu z Uliny Małej do Krakowa. Od 15 listopada 1914 roku był lekarzem I batalionu 1 pułku piechoty, a po utworzeniu I Brygady, od 20 grudnia lekarzem I batalionu 5 pułku piechoty. Brał udział w bitwie pod Marcinkowicami. 28 października 1915 awansował na chorążego sanitarnego. Następnie chory, leczył się w Marodenhaus w Krynicy i innych szpitalach – od 12 sierpnia do października 1916. 7 grudnia 1916 przeszedł do kliniki chorób wewnętrznych Uniwersytetu Jagiellońskiego. Pozostawał tam do 1 kwietnia 1917. 24 marca 1917 uzyskał nominację na podporucznika. Po awansie został przydzielony rozkazem Komendy Legionów Polskich do Szpitala Rezerwowego LP w Dęblinie. W kwietniu 1917 był przedstawiony do odznaczenia austriackim Krzyżem Wojskowym Karola. Z pułkiem „Zuchowatych” dowodzonego przez płk. Berbeckiego odbył całą kampanię wojenną. Tak charakteryzuje Paczesnego Juliusz Kaden-Bandrowski: „nie należy do ludzi, którzyby posiadali jakąś wybitną cechę charakterystyczną. Pracuje równo, spokojnie, starannie i cicho”. W następstwie kryzysu przysięgowego został zwolniony z Legionów bez prawa noszenia munduru i internowany w Beniaminowie. Zwolniony z obozu 25 marca 1918, podjął pracę na oddziale wewnętrznym szpitala Czerwonego Krzyża w Warszawie. 11 lutego 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego jako student medycyny i zatwierdzony w stopniu podporucznika podlekarza. 1 kwietnia 1920 został zatwierdzony w stopniu kapitana lekarza z grupy byłych Legionów Polskich, był w tym czasie ordynatorem szpitala polowego nr 401. W czasie I powstania śląskiego ordynator oddziału zakaźnego Wojskowego Szpitala Zapasowego w Dziedzicach. W trakcie wojny polsko-bolszewickiej był ordynatorem szpitala polowego nr 401 9 Dywizji Piechoty. Następnie został lekarzem oddziału wewnętrznego 1 Szpitala Okręgowego w Warszawie. Ukończył Szkołę Aplikacyjną dla Oficerów Sanitarnych (1921). Po ukończeniu szkoły został lekarzem naczelnym 31 pułku Strzelców Kaniowskich. 11 czerwca 1922 został wybrany w skład Zarządu Towarzystwa Przeciwgruźliczego w Kaliszu. W 1922 był w stopniu kapitana lekarza ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 170 lokatą a jego oddziałem macierzystym była kompania zapasowa sanitarna nr 5. Należał do Towarzystwa Wiedzy Wojskowej. 16 czerwca 1922 w trakcie posiedzenia Sekcji Sanitarnej TWW wygłosił wykład „W sprawie leczenia ostrych postaci gośćca wielostawowego”. W 1293 jako oficer nadetatowy VIII batalionu sanitarnego w stopniu majora lekarza ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 151 lokatą był ordynatorem oddziału wewnętrznego Wojskowego Szpitala Rejonowego Kalisz w Szczypiornie. Po jego likwidacji (1924) został odkomenderowany do 29 pułku Strzelców Kaniowskich w Kaliszu, objął funkcję lekarza naczelnego. Łączył tę funkcję z pracą naczelnego lekarza garnizonu i komendanta garnizonowej izby chorych. W 1925 jako oficer 79 pułku piechoty otrzymał zezwolenie od władz wojskowych na zawarcie związku małżeńskiego z Jadwigą Laskowską. W 1928 uczestniczył w IV Międzynarodowym Kongresie Medycyny i Farmacji Wojskowej w Warszawie. Zasiadał w Kaliskim Komitecie Obchodu 25 lecia Walki o Szkołę Polską (1930). Należał do Koła Piątaków. 1 stycznia 1936 awansował do stopnia podpułkownika lekarza. Zasiadał w Powiatowym Obywatelskim Komitecie Zimowej Pomocy Bezrobotnym i Najbiedniejszym w Kaliszu, był członkiem Wydziału Wykonawczego i Sekcji Pomocy Dzieciom i Młodzieży. Należał do Związku Legionistów Polskich, w 1938 był prezesem Zarządu Oddziału w Kaliszu. 31 marca 1939 został wybrany do Zarządu Kaliskiego Towarzystwa Lekarskiego. W marcu 1939 był starszym lekarzem 29 pułku piechoty. W sierpniu 1939 organizował szpital polowy w Łodzi.

W 1939 był komendantem 401 szpitala wojennego. 6 września dowodzony przez Paczesnego szpital został ewakuowany na wschód. Po agresji ZSRR z 17 września 1939 dostał się do niewoli radzieckiej. Według stanu z 28 października 1939 był jeńcem kozielszczańskiego obozu przejściowego. Jest wymieniony na liście generałów i starszych oficerów w korespondencji naczelnika kozielszczańskiego obozu z Zarządem NKWD ZSRR do spraw Jeńców Wojennych (UPW), jako komendant szpitala garnizonowego. 4 listopada 1939 został przeniesiony do obozu jenieckiego w Kozielsku. Ostatnia wiadomość od Paczesnego dotarła do rodziny w grudniu 1939. Między 7 a 9 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika smoleńskiego obwodu NKWD – lista wywózkowa 015/2 poz 83, nr akt 1189 z 5.04.1940. Został zamordowany między 9 a 11 kwietnia 1940 przez NKWD w lesie katyńskim. Został zidentyfikowany podczas ekshumacji prowadzonej przez Niemców w 1943 wpis w księdze czynności pod datą 28.05.1943. Figuruje liście AM-257-3484 (nazwisko zapisano jako Paszesny) i Komisji Technicznej PCK GARF-127-03484. Przy szczątkach w mundurze podpułkownika znaleziono legitymację oficerską MSWojsk., wizytówki, 2 karty pocztowe. Znajduje się na liście ofiar opublikowanej w Gońcu Krakowskim nr 177 i Nowym Kurierze Warszawskim nr 170.

Krewni do 1989 poszukiwali informacji przez Biuro Informacji i Badań Polskiego Czerwonego Krzyża w Warszawie.

Życie prywatne

Żonaty z Jadwigą z Laskowskich, miał córkę Janinę i syna Tadeusza.

Jako lekarz chorób wewnętrznych prowadził prywatną praktykę lekarską w Kaliszu na Starym Rynku 35.

Upamiętnienie

  • Minister obrony narodowej Aleksander Szczygło decyzją Nr 439/MON z 5 października 2007 awansował go pośmiertnie na stopnień pułkownika. Awans zostały ogłoszone 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”
  • Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (nr 14384) – zbiorowe, pośmiertne odznaczenie żołnierzy polskich zamordowanych w Katyniu i innych nieznanych miejscach kaźni, nadane przez prezydenta RP na uchodźstwie profesora Stanisława Ostrowskiego (11 listopada 1976)
  • Krzyż Kampanii Wrześniowej – zbiorowe, pośmiertne odznaczenie pamiątkowe wszystkich ofiar zbrodni katyńskiej (1 stycznia 1986)

Ordery i Odznaczenia

Zobacz też

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 УБИТЫ В КАТЫНИ, Москва Общество «Мемориал» – Издательство «Звенья» 2015, s. 577.
  2. ↑ Jędrzej Tucholski, Mord w Katyniu, 1991, s. 184.
  3. 1 2 3 4 5 Kiński i inni, Katyń, Księga Cmentarna, 2000, s. 459.
  4. 1 2 3 4 5 6 7 KTL w miedzywojniu [online], www.ktl.gulip.pl [dostęp 2019-06-06] [zarchiwizowane z adresu 2019-06-08].
  5. ↑ Idzikowski Ambroży, Szkoła kaliska : (Szkoła Wyższa Realna - Gimnazyum) 1850-1900, Kalisz 1900, s. 138.
  6. ↑ „Gazeta Kaliska” (R.31, nr 203), Kalisz, 8 września 1923, s. 2.
  7. ↑ „Dziennik Powszechny” (R. 25, nr 177), Warszawa, 4 lipca 1907, s. 4.
  8. ↑ „Nowa Gazeta” (R.2, nr 103), Warszawa, 5 lipca 1907, s. 2.
  9. 1 2 Juliusz Kaden-Bandrowski, Piłsudczycy, Oświęcim 1915, s. 28.
  10. 1 2 Lista starszeństwa oficerów Legjonów Polskich; w dniu oddania Legjonów Polskich Wojsku Polskiemu, Warszawa 1917, s. 56.
  11. 1 2 3 Antoni Paczesny, podporucznik lekarz Legionów Polskich | Katalog MNK [online], katalog.muzeum.krakow.pl [dostęp 2019-06-06] [zarchiwizowane z adresu 2019-06-07].
  12. ↑ „Dziennik Rozkazów Wojskowych” (R.2, nr 21), Warszawa, 25 lutego 1919, s. 500.
  13. ↑ „Dziennik Personalny” (R.1, nr 38), Warszawa, 6 października 1920, s. 960.
  14. ↑ „Gazeta Kaliska” (R.31, nr 147), Kalisz, 4 lipca 1923, s. 3.
  15. ↑ Lista starszeństwa oficerów zawodowych, Warszawa: MSWojsk., 1922, s. 315.
  16. ↑ „Polska Zbrojna” (R.2, nr 158), Warszawa, 14 czerwca 1922, s. 3.
  17. ↑ Rocznik Oficerski, Warszawa: MSWojsk., 1923, s. 1163, 1189, 1200.
  18. ↑ Rocznik Oficerski, Warszawa: MSWojsk., 1924, s. 1056, 1081.
  19. 1 2 „Polska Zbrojna” (R.5, nr 130), Warszawa, 12 maja 1925, s. 6.
  20. ↑ IV Kongres Międzynarodowy Medycyny i Farmacji Wojskowej w Warszawie 30-go maja - 4-go czerwca 1927 pod protektoratem prezydenta Rzeczypospolitej, t. T.1, Warszawa 1928, s. 37.
  21. ↑ „Robotnik” (R.36, nr 126), Warszawa, 6 maja 1930, s. 5.
  22. ↑ „Polska Zbrojna” (R.10, nr 122), Warszawa, 6 maja 1930, s. 7.
  23. ↑ „Komunikat Zarządu Głównego Koła Piątaków” (R.4, nr 2), Warszawa, lipiec 1935, s. 14.
  24. ↑ Sprawozdanie z przebiegu akcji pomocy bezrobotnym, prowadzonej na terenie wojew. łódzkiego za czas od 1 IV 1935 do 31 V 1937 rok, Łódź 1937, s. 70, 72.
  25. ↑ Związek Legionistów Polskich : 1936-1938 r. : sprawozdanie Komendy Naczelnej Związku Legionistów Polskich, t. T. XIV, Warszawa 1938, s. 79.
  26. ↑ Rybka R., Stepan K., Rocznik oficerski 1939, Kraków 2006, s. 368, 582.
  27. ↑ J. Tucholski, op cit, s. 626.
  28. ↑ Auswaertiges Amt – Amtliches Material Zum Massenmord Von Katyn, Berlin 1943, s. 215.
  29. ↑ Listy katyńskie w zasobie Archiwum Państwowego w Lublinie – Archiwum Państwowe w Lublinie [online] [dostęp 2019-06-07] [zarchiwizowane z adresu 2019-04-07] (pol.).
  30. ↑ W Katyń, Księga Cmentarna nazwisko panieńskie małżonki Paczesnego podane jest jako Leszkowska
  31. ↑ „Gazeta Kaliska” (R.33, nr 212), Kalisz, 13 września 1925, s. 1.
  32. ↑ „Polska Zbrojna” (R.11, nr 14), Warszawa, 14 stycznia 1932, s. 5.
  33. ↑ Lista starszeństwa oficerów zawodowych korpusu sanitarnego, Warszawa: Lekarz Wojskowy, 1927, s. 6.
  34. ↑ Na podstawie http://www.muzeumkatynskie.pl/pl/9267/11387/fotografia_pplk_antoni_paczesny_w_mundurze_mk_476_ik.html
  35. ↑ Na podstawie http://www.muzeumkatynskie.pl/pl/54025/11387/fotografia_stanislaw_owsianny_w_mundurze_oficerskim_z_odznaczeniami_mk_1338_ik.html

Bibliografia

  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych
  • Druga lista oficerów rezerwowych WP. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922-01-26.
  • Alfabetyczny spis oficerów rezerwy. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922-05-01.
  • Juliusz Kaden Bandrowski, Piłsudczycy, Oświęcim 1915
  • Lista starszeństwa oficerów zawodowych korpusu sanitarnego, Lekarz Wojskowy,Warszawa 1927
  • Rocznik Oficerski 1923, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1923
  • Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1924
  • Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928
  • Rocznik Oficerski 1932, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1932
  • Jan Kiński, Helena Malanowska, Urszula Olech, Wacław Ryżewski, Janina Snitko-Rzeszut, Teresa Żach: Katyń. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Marek Tarczyński (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2000. ISBN 83-905590-7-2.
  • Jędrzej Tucholski: Mord w Katyniu. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1991. ISBN 83-211-1408-3.
  • УБИТЫ В КАТЫНИ, Москва Общество «Мемориал» – Издательство «Звенья» 2015, ISBN 978-5-78700-123-5.
  • Auswaertiges Amt – Amtliches Material Zum Massenmord Von Katyn, Berlin 1943.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.