Antoni Gucewicz
kanonik honorowy
Data urodzenia

9 maja 1830

Data i miejsce śmierci

25 czerwca 1918
Warszawa

Miejsce pochówku

cmentarz Powązkowski w Warszawie

Wyznanie

katolicyzm

Kościół

rzymskokatolicki

Inkardynacja

archidiecezja warszawska

Prezbiterat

1860

Odznaczenia

Antoni Gucewicz (ur. 9 maja 1830, zm. 25 czerwca 1918 w Warszawie) – polski duchowny rzymskokatolicki.

Kształcił się u ojców misjonarzy przy kościele św. Krzyża w Warszawie. Otrzymał święcenia kapłańskie, był wikariuszem parafii w Lewiczynie, został proboszczem w Rokitnie, Brwinowie (dekanat grodziski). Za czynny udział w organizacji powstania styczniowego oraz przechowywanie broni (według innego źródła po ustaleniu przez władze carskie, że w 1861 inicjował „rewolucyjne” hymny, na mocy decyzji z 2 lipca 1862) z probostwa w Rokitnie został zesłany w głąb Imperium Rosyjskiego, gdzie przebywał w Czerdyni, a następnie w Krasnoufimsku (gubernia permska). Na początku lat. 80. w Krasnoufimsku był jednym z trzech kapłanów na wygnaniu. Podczas pobytu na zesłaniu żył w ubóstwie, wykonywał różne zajęcia celem przetrwania. Po 20 latach powrócił na ziemie polskie na przełomie 1884/1885 i osiadł w Warszawie. Decyzją Iosifa Hurki został odsunięty od wszelkich stanowisk. Początkowo pomagał duchowieństwu na Lesznie, zaś po wielu staraniach otrzymał zezwolenie na pełnienie funkcji starszego kapelana na Bródnie, a później w Szpitalu Wolskim.

W 1910 obchodził jubileusz 50-lecia kapłaństwa. W 1917 został odznaczony przez papieża Benedykta XV krzyżem Pro Ecclesia et Pontifice. W połowie czerwca 1918 otrzymał tytuł kanonika honorowego kapituły warszawskiej.

Zmarł 25 czerwca 1918 w Warszawie. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie 27 czerwca 1918.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 Tradycje walki o prawo do wiary i kultu religijnego. zbroszaduza.mkw.pl. [dostęp 2017-05-23].
  2. ↑ Duszpasterstwo. sanktuariumrokitno.pl. [dostęp 2017-05-23].
  3. 1 2 Korespondencya z daleka. „Goniec Wielkopolski”, s. 6, nr 23 z 29 stycznia 1881.
  4. 1 2 3 4 5 6 7 8 Odznaczenie jubilata-weterana. „Kurier Warszawski”, s. 3, nr 133-163 z 15 czerwca 1918.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.