Antoni Frankowski
generał brygady
Data i miejsce urodzenia

23 października 1906
Zasław

Data i miejsce śmierci

30 kwietnia 2001
Bydgoszcz

Siły zbrojne

Armia Czerwona
Ludowe Wojsko Polskie

Odznaczenia

Antoni Frankowski (ur. 10 października?/23 października 1906 w Zasławiu na Wołyniu zm. 30 kwietnia 2001 w Bydgoszczy) – generał brygady LWP.

Życiorys

Urodził się w rodzinie fornala. W 1924 ukończył technikum budowlane i pracował jako majster na budowach. W 1927 r. został powołany do Armii Czerwonej. W 1931 skierowano go do oficerskiej szkoły artylerii w Kijowie. Po jej ukończeniu pełnił służbę w jednostkach artylerii w Korosteniu i Leningradzie.

W 1937 został w ramach „akcji polskiej” zwolniony z wojska i pracował jako tokarz w jednym z zakładów w Leningradzie. Z chwilą rozpoczęcia wojny radziecko-fińskiej powołano go do czynnej służby i skierowano na front na Przesmyk Karelski do 168 Dywizji Strzeleckiej.

Po rozpoczęciu wojny z Niemcami walczył w 67 Armii na Froncie Leningradzkim. W roku 1943 w stopniu majora został skierowany do Wojska Polskiego, gdzie objął stanowisko dowódcy 2 pułku artylerii Lekkiej a potem 1 pułku artylerii lekkiej, którym dowodził w bitwie pod Lenino, gdzie został kontuzjowany. Przeszedł cały szlak bojowy 1 Armii WP do Berlina na stanowiskach dowódcy artylerii 3 Dywizji Piechoty i 2 Dywizji Piechoty.

Po wojnie był dowódcą artylerii 2 DP w Kielcach, 11 Dywizji Piechoty w Żarach, organizował 14 Brygadę Artylerii Ciężkiej w Pstrążu, dowodził artylerią 11 Korpusu Piechoty w Wałczu, 9 Korpusem Piechoty w Lublinie.

W 1954 ukończył kurs doskonalenia oficerów w Akademii Sztabu Generalnego. W latach 1954–1956 był Komendantem Oficerskiej Szkoły Uzbrojenia w Bartoszycach. Od 1957 r. pełnił funkcję zastępcy dowódcy artylerii Pomorskiego Okręgu Wojskowego. W 1963 awansował na stopień generała brygady. W tym też roku został przeniesiony do rezerwy a później na emeryturę.

Życie prywatne

Mieszkał w Bydgoszczy. Od 1940 był żonaty ze Stefanią Gajewską (1915-1984), uczestniczką bitwy pod Lenino w stopniu podporucznika. Małżeństwo miało syna Tadeusza.

Ordery i odznaczenia

Bibliografia

  • Henryk P. Kosk: Generalicja polska. Popularny słownik biograficzny. T. 1. Pruszków: 1998.
  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943−1990, tom I: A−H, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2010, ISBN 978-83-7611-801-7.
  • Alojzy Sroga, Początek drogi. Lenino. Wydawnictwo MON, 1972.
  • Czesław Grzelak, Henryk Stańczyk, Stefan Zwoliński. Armia Berlinga i Żymierskiego. Neriton 2009.

Przypisy

  1. Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, tom I: A-H, Toruń 2010, s. 404
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.