Antonín Pich
Data i miejsce urodzenia

25 lutego 1795
Hořičky

Data i miejsce śmierci

23 marca 1865
Hořičky

Odznaczenia
Austriacki Złoty Krzyż Zasługi (1853)

Antonín Pich (ur. 25 lutego 1795 w Hořičkach, zm. 23 marca 1865 tamże) – czeski znachor i zielarz. Znany specjalista od złamań kości, który wyleczył wielu pacjentów z Czech, Austrii, Śląska oraz Saksonii. Wprowadził również szereg nowych, bardzo skutecznych, maści leczniczych. Ich przepisy oraz skład chemiczny jednak nie zachowały się do naszych czasów.

Życiorys

Antonín Pich urodził się 25 lutego 1795 w rodzinie znachorskiej w miejscowości Hořičky. Pierwszym znachorem w rodzinie był Jakub Pich, który został przeszkolony przez miejscowego znachora w Čáslavkach i już w 1718 r. leczył złamania oraz urazy rąk i stóp. Jego śladami szli syn Václav (zmarł 23 grudnia 1811) i wnuk Martin (zmarł w 1806 r.). Cała trójka, za zasługi została wynagrodzona tym, że rodzina Pichów w 1807 r. została zwolniona z obowiązku przechowywania wojska na posiadłości rodzinnej.

Najbardziej wyróżnił się jednak dopiero Antonín Pich, syn Martina Picha. Wykształcił się w chirurgii pod kierunkiem chirurga wiejskiego, szczególnie w dziedzinie osteologii. W 1812 r. otrzymał licencję na leczenie złamań i ran. Wkrótce rozpoczął praktykę leczniczą.

28 kwietnia 1825 r. przez Gremium Uzdrowicieli zostało mu przyznane zaświadczenie w Hradcu Králové. Wkrótce stał się bardzo znanym uzdrowicielem, nie tylko w Austro-Węgrzech, ale także za granicą (Francja, Niemcy). Znany jest przypadek paryskiej bankierki Heleny Porges, która została poddana siedmioletniemu nieudanemu leczeniu przez 22 najwybitniejszych lekarzy w Paryżu, Wiedniu oraz Berlinie i dopiero w Hořičkach została uzdrowiona. Do jego pacjentów należał też czeski pisarz i dramaturg Václav Kliment Klicpera (1855).

Antonín Pich, który podczas swej ponad 52-letniej praktyki uzdrowił więcej niż dwadzieścia tysięcy chorych, został uhonorowany 8 maja 1853 r. Złotym Krzyżem Zasługi, przez samego cesarza Austrii Franciszka Józefa I. Zmarł 23 marca 1865 w swoim rodzinnym mieście. Zgromadził fortunę wartą tysiące złotych, ale nie pozostawił syna. Jego praktykę leczniczą miał objąć wnuk Bohumil Rada, jednak nie ukończył studiów, i tak ośrodek zdrowia Pichów w końcu przejął Kašpar Rosa (1884). Leczeniem zajmowała się również wdowa Barbora Pichová i po oficjalnym zakazie prowadziła interes pod nadzorem A. Kordiny z Czeskiej Skalicy, a następnie Kašpara Rosy.

Przypisy

  1. ↑ Czasopismo Rodinná kronika. Obrázkové listy nedělní k zábavě a poučení, nr 25, Praga 17 września 1864.
  2. ↑ Gazeta Národní politika, 5 września 1895.
  3. ↑ Gazeta Národní listy, 26 września 1928.
  4. ↑ František Ladislav Rieger – Jakub Malý, Slovník naučný. Díl šestý. P – Quousque tandem, Praga 1867.
  5. ↑ Gazeta Národní listy, 5 lipca 1900.
  6. ↑ Jakub Malý, Stručný všeobecný slovník věcný. Malý slovník naučný. Díl V. [N-Q], Praga 1880.

Bibliografia

  • Vilém Weiss, Dějiny chirurgie v Čechách. K stoletému jubileu c.k. všeobecné nemocnice a otevření chirurgického pavillonu: historická studie, Praga 1891
  • František Vlastimil Kodym, Z domova i z ciziny, obrázky z cest, České Budějovice 1893
  • Václav Šrám, Okres Česko-skalický. Nástin historický, Praga 1882
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.