Anne Burns
Data i miejsce urodzenia

23 listopada 1915
Haworth

Data śmierci

22 stycznia 2001

Zawód, zajęcie

inżynier

Anne Burns (ur. 23 listopada 1915 w Haworth, zm. 22 stycznia 2001) – brytyjska inżynier lotnictwa i pilot szybowcowy. Przez blisko 40 lat pracowała w Royal Aircraft Establishment jako inżynier i specjalistka od uskoku wiatru. Jako pilot szybowcowy była pierwszą kobietą, która przeleciała szybowcem przez kanał La Manche.

Życiorys

Urodziła się w hrabstwie Yorkshire. Ojciec Fleetwood Pellew jako major służył w West Yorkshire Regiment. Podczas I wojny światowej został ranny na froncie we Francji i pełnił w Haworth funkcję dowódcy obozu jenieckiego. Żonaty z Violet du Pre. Mieli 5 dzieci, 4 synów i jedną córkę, Anne. W 1920 rodzina przeniosła się do Bedfordshire. Anne Pellew uczęszczała do Abbey School w Reading, a następnie studiowała w St Hugh's College w Oksfordzie, gdzie była drugą kobietą przyjętą na studia inżynierskie. Otrzymała stypendium Edgell Shepee (jako pierwsza kobieta). Studia ukończyła w 1936 roku.

W 1947 roku wyszła za mąż za Denisa Burnsa. Zgodnie z przyjętym zwyczajem powinna zaprzestać pracy zawodowej. Tylko „wybitne” kobiety mogły pracować nadal. Wspólnie latali na szybowcach. Nie mieli dzieci.

Praca zawodowa

Od 1940 roku pracowała w Royal Aircraft Establishment (RAE) w Farnborough. Prowadziła badania nad wpływem obciążeń podczas lotu na konstrukcje samolotów, nad opracowaniem wycieraczek szyby przedniej dla bombowców oraz podwójnej szyby przedniej z ogrzewaniem dla poprawy widoczności. Licencję pilota uzyskała w 1940 roku na samolocie de Havilland Tiger Moth. Zajmowała się głównie pomiarami obciążeń konstrukcyjnych podczas lotu i ich wpływem na pęknięcia zmęczeniowe oraz turbulencjami czystego nieba. Uczestniczyła w testach pierwszego brytyjskiego bombowca odrzutowego English Electric Canberra. Odeszła z RAE w 1976 roku.

Szybownictwo

Podczas wojny latała na szybowcach wojskowych, a w 1954 roku zajęła się szybownictwem rekreacyjnym i sportowym. Zdobywała nagrody i ustanawiała zarówno krajowe, jak i międzynarodowe rekordy. Podczas swojego pierwszego przelotu szybowcem EoN Olympia z Lasham w Hampshire dotarła do RAF Tern Hill w Shropshire w 4 godziny i 55 minut, pobijając rekord długości lotu kobiet w Wielkiej Brytanii. Swój sukces przypisywała szczęściu początkującego pilota. W grudniu 1956 roku na szybowcu Slingsby Skylark 3, po starcie z lin gumowych w górach Long Mynd, po trzech godzinach lotu osiągnęła wysokość 3620 m (i przewyższenie 3200 m), ustanawiając nowe rekordy wysokości oraz przewyższenia lotu kobiet w Wielkiej Brytanii. 21 sierpnia 1957, lecąc ponownie na szybowcu Skylark 3, jako pierwsza kobieta pokonała kanał La Manche. Wystartowała z lotniska w Lasham, planowała lot do Hawkinge w Kent, a dotarła do Rely w departamencie Pas-de-Calais.

10 maja 1959 roku ustanowiła rekord (krajowy w kategorii kobiety) podczas lotu na odległość 454 km.

Do 1961 roku posiadała 10 z 11 notowanych brytyjskich rekordów szybowcowych kobiet. Wśród nich był rekord wysokości lotu 10 550 metrów. Pobiła go 13 stycznia 1961 w Afryce Południowej na szybowcu Skylark 3B. Równocześnie ustanowiła rekord przewyższenia.

Rekordy świata

  • 9 stycznia 1961, lecąc na szybowcu Skylark 3, pobiła rekord odległości przelotu pokonując 436 km podczas lotu docelowo-powrotnego. Tym samym pobiła rekord należący do Lucyny Bajewskiej, która na szybowcu Mucha pokonała odległość 383 km.
  • 11 stycznia 1961, lecąc ze średnią prędkością 79 km/h po trasie trójkąta 200 km, pobiła rekord ustanowiony przez radziecką pilotkę Annę Samssadową z 15 lipca 1960 roku.
  • 8 stycznia 1961, lecąc ze średnią prędkością 66 km/h po trasie trójkąta, 300 km pobiła rekord należący do Pelagii Majewskiej, która ustanowiła go 14 lipca 1960 roku, lecąc z prędkością 62 km/h.
  • W 1963 roku ustanowiła rekord świata kobiet prędkości lotu na trasie trójkąta 500 km, lecąc ze średnią prędkością 103,33 km/h.
  • 5 stycznia 1964 pobiła rekord świata kobiet prędkości lotu podczas lotu ze średnią prędkością 86,66 km/h po trasie trójkąta 300 km.
  • 31 grudnia 1965 pobiła rekord świata kobiet prędkości lotu podczas lotu ze średnią prędkością 93,62 km/h po trasie trójkąta 300 km.
  • 5 stycznia 1967, lecąc szybowcem Schweizer SGS 2-32 z Janie W. Oesch (USA), pobiła rekord wysokości absolutnej 9519 m.

Nagrody i odznaczenia

  • 1955: Queen's Commendation for Valuable Service in the Air
  • 1958: R P Alston Memorial Medal Royal Aeronautical Society
  • 1960: Nagroda Jean Lennox Bird Trophy od British Women Pilots' Association za rekord kraju ustanowiony w 1959 roku.
  • 1961: Britannia Trophy przyznany przez Royal Aero Club (wspólnie z mężem)
  • 1963: Queen's Commendation for Valuable Service in the Air za loty samolotem English Electric Canberra
  • 1966: Medal Lilienthala
  • 1967: Nagroda Whitney Straight Award za zasługi dla badań lotniczych i sukcesy lotnicze

Przypisy

  1. ↑ Helen Evans, Burns [née Pellew], Anne (1915–2001), aeronautical engineer and glider pilot, [w:] The Oxford Dictionary of National Biography, Oxford: Oxford University Press, 23 września 2004, DOI: 10.1093/ref:odnb/75239 [dostęp 2023-03-17] (ang.).
  2. ↑ Matthew Freudenberg, Clear air turbulence. A Life of Anne Burns, Taunton, Somerset: Charlton Publicactions, 2009, s. 14-16, ISBN 0-9546165-3-7, OCLC 567345863 (ang.).
  3. 1 2 3 4 5 6 Obituary. Anne Burns, „The Guardian”, 8 lutego 2001 [dostęp 2023-03-17] (ang.).
  4. 1 2 3 4 5 Philip Jarrett, Obituary: Anne Burns, „The Independent”, luty 2001 [zarchiwizowane 2009-12-03].
  5. 1 2 Nina C. Baker, 6: Anne Burns [online], Magnificent Women, 22 stycznia 2019 [dostęp 2023-03-04] (ang.).
  6. ↑ Nina Baker, Women engineers in UK construction research establishments in themid-20th century. A preliminary survey, [w:] Proceedings of the Eighth Conference of the Construction History Society, Department of Architecture, University of Cambridge, 27 sierpnia 2021, s. 415–423 [dostęp 2023-03-17].
  7. 1 2 3 4 5 Anne Burns [online], The Telegraph [dostęp 2023-03-14] (ang.).
  8. 1 2 Women in Soaring, „NSM News”, Spring 2015, National Soaring Museum, USA, s. 4 (ang.).
  9. 1 2 3 British Gliding Records [online], Pilot & Club Info [dostęp 2023-03-04].
  10. ↑ Anne Burns (GBR) (4396) | World Air Sports Federation [online], FAI, 10 października 2017 [dostęp 2023-03-14] (ang.).
  11. 1 2 3 Les records officiels homologués par la F.A.I., „Les Ailes” (1943), 15 września 1961, s. 2 [dostęp 2023-03-17] (fr.).
  12. ↑ Anne Burns (GBR) (4403) | World Air Sports Federation [online], FAI, 10 października 2017 [dostęp 2023-03-14] (ang.).
  13. ↑ Anne Burns (GBR) (10120) | World Air Sports Federation [online], FAI, 10 października 2017 [dostęp 2023-03-11] (ang.).
  14. ↑ Anne Burns (GBR) (10123) | World Air Sports Federation [online], FAI, 10 października 2017 [dostęp 2023-03-14] (ang.).
  15. ↑ Anne Burns (GBR) (10180) | World Air Sports Federation [online], FAI, 10 października 2017 [dostęp 2023-03-14] (ang.).
  16. ↑ Anne Burns (GBR) (10140) | World Air Sports Federation [online], FAI, 10 października 2017 [dostęp 2023-03-14] (ang.).
  17. 1 2 3 4 5 In memoriam – Anne Burns, „Hangar Soaring” (8), 2001, s. 11.
  18. ↑ R P Alston Medallists, [w:] RAeS Honours, Medals & Awards, Royal Aeronautical Society, 2022, s. 28.
  19. ↑ The Lilienthal Gliding Medal [online], FAI [dostęp 2023-03-04] (ang.).
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.