Andrzej Józef Szletyński (ur. 21 grudnia 1932 w Łodzi) – instruktor harcerski, działacz niepodległościowy, członek, a następnie przywódca tajnej organizacji „Związek Białej Tarczy”.

Urodził się w 1932 w Łodzi, jako syn hm. Stefana Szletyńskiego (komendanta w latach 30. harcerskiej Stanicy i Szkoły Instruktorskiej na Buczu) i hm. Jadwigi z Wocalewskich. Wysiedlony wraz z rodziną w grudniu 1939, mieszkał w Krośnie i Sandomierzu, a od 1942 w Warszawie, gdzie matka rozpoczęła pracę w internacie dla starszych dziewcząt umieszczając synów (Andrzeja i Stanisława) w internacie dla młodszych dzieci w Konstancinie, gdzie tajnie realizowano program szkoły powszechnej. Ojciec został zamordowany przez Sowietów w kwietniu 1940 w Katyniu. W czasie powstania warszawskiego matka i ciotka (Maria Wocalewska) zostały zamordowane przez Niemców 4 sierpnia 1944, a starsze rodzeństwo – żołnierze powstania (siostra Zofia i brat Jerzy) dostały się do niewoli. Do końca wojny pozostał w internacie w Zakopanem, skąd w maju 1945, wraz z bratem i Markiem Głuchem udał się do Łodzi, do ograbionego mieszkania.

W 1945 rozpoczął naukę w XV Gimnazjum Męskim, a w 1946 wstąpił do XV ŁDH im. Andrzeja Małkowskiego. Przyrzeczenie harcerskie złożył 10 czerwca 1946 na ręce phm. B. Jakubowskiego. W latach 1948–1949 pełnił funkcję drużynowego XV ŁDH. Jesienią 1949 wstąpił do organizacji niepodległościowej o kryptonimie „Związek Białej Tarczy” założonej na terenie XV LO przez Alicję Perz, uczennicę tego liceum. Zimą 1949/1950 został dowódcą tej organizacji. Przysięgę składano w organizacji na przedwojenny sztandar XV ŁDH ukryty przed konfiskatą przez dh Zdzisława Orłowskiego w domu Szletyńskich.

24 czerwca 1950 został aresztowany przez WUBP w Łodzi, skazany na 15 lat więzienia z art. 86 § 2 Kodeksu Karnego (Kto przemocą dąży do obalenia ludowo-demokratycznego ustroju Państwa Polskiego...), więziony w Łodzi przy ul. Sterlinga 16, później osadzony w Rawiczu i Jaworznie. Zwolniony został mocą amnestii w listopadzie 1954.

W lutym 1955 ożenił się z Alicją Perz, skazaną w tym samym procesie na 12 lat. Miesiąc później powołany został na 2 lata do wojska w Wojskowym Korpusie Górniczym, pracując jako żołnierz-górnik. Po wojsku podjął pracę fizyczną (innej dla skazanych nie było), ale również i naukę w Technikum Chemicznym, które ukończył z pierwszą lokatą. Powoli awansował.

Również po wyjściu z wojska zgłosił się do pracy w harcerstwie, ukończył kurs drużynowych Łódzkiej Komendy Chorągwi ZHP w Inowłodzu i zdobył stopień instruktorski. Czynną pracę harcerską musiał jednak przerwać ze względu na ciężkie warunki materialne rodziny i konieczność pogodzenia pracy na 3 zmiany z nauką w technikum. Na przełomie lat 50. i 60 odczuwał, że tacy ludzie nie byli już mile widziani w ZHP, a sam dostrzegał, że w ZHP zaczęły przeważać elementy socjalistyczne. Od lat 70. odnowił kontakty z macierzystą drużyną pomagając gromadzić materiały o jej historii i o pracy harcerskiej rodziny Wocalewskich-Szletyńskich.

Od 1990 podjął społeczną pracę w Związku Więźniów Politycznych Okresu Stalinowskiego. Odszedł na emeryturę w grudniu 1990 jako kierownik Wydziału Syntez ŁZF Polfa.

Został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (2003) oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2023)

Przypisy

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.