Andrzej Malinowski (ur. w 1947 r. w Warszawie) – polski artysta malarz, grafik, ilustrator, autor plakatów. Mieszka i tworzy we Francji.

Życiorys

W młodości Andrzej Malinowski inspirował się twórczością Vermeera i Rembrandta. W 1973 roku ukończył warszawską Akademię Sztuk Pięknych na wydziale Ilustracji. Po uzyskaniu dyplomu wyjechał do Paryża, gdzie do dziś mieszka i tworzy. W 1982 roku otrzymał obywatelstwo francuskie.

W pierwszym okresie pobytu we Francji Malinowski zajmował się kierownictwem artystycznym, tworzeniem pokazów audiowizualnych, programów telewizyjnych, grafik, ilustracji i plakatów. W tym czasie zwyciężał w konkursach z dziedziny plakatu oraz ilustracji. W 1977 roku otrzymał Pierwszą Nagrodę za plakat do filmu Egzorcysta na festiwalu filmowym w Deauville, co dokumentował między innymi dziennik Le Parisien.

Andrzej Malinowski współpracował i tworzył dla najwybitniejszych reżyserów filmowych:

• Andriej Tarkowski („Nostalgia” 1983),
• Jerzy Skolimowski („Najlepszą zemstą jest sukces” 1984),
• Andrzej Wajda („Biesy” 1988),
• Luc Besson („Wielki błękit” 1988),
• Paolo i Vittorio Taviani („Słońce także nocą” 1989),
• Kenneth Branagh („Henryk V” 1989),
• Bernardo Bertolucci („Pod osłoną nieba” 1990),
• Jean-Jacques Beineix („IP5” 1992, „Śmiertelny układ” 2001).

Międzynarodową rozpoznawalność przyniósł artyście plakat do filmu „Wielki błękit” Luca Bessona, za który Malinowski w 1989 roku otrzymał nominację do nagrody Cezara, przyznawanej przez francuską Akademię Sztuki i Techniki Filmowej.

Andrzej Malinowski pełnił funkcję prezesa francuskich wielu organizacji artystycznych, m.in. był przewodniczącym jury w konkursie „Le plus beau dessin pour le Planétarium” w Paryżu. W latach osiemdziesiątych tworzył okładki i grafikę dla francuskiego tygodnika L’Express czy dziennika Le Monde.

Był przewodniczący jury w Krajowym Konkursie „Plakat Filmowy” francuskiej grupy Caisse d’Epargne. W latach 1983–1986 był wiceprezesem Związku Ilustratorów Francuskich.

Od 1986 roku Malinowski jest Członkiem Jury najważniejszego francuskiego konkursu nagród filmowych Cezary.

Malinowski był Przewodniczącym Jury Festiwalu Obrazu Filmowego w Chalon nad Saon w 1989 i 1990 roku. Odpowiadał za dyrekcję artystyczną i ilustracje do dwóch programów „Franchir Espace” w 1989 roku (projekcja na „Planetarium 360°” w Paryżu) na zamówienia francuskiego Ministerstwa Kultury.

Dyrektor artystyczny programu telewizyjnego „Moje miasto mnie dotyczy”. Zaproszony przez spółkę mediową Canal+ do przygotowania programu „Nulle part Ailleurs” (1990), emitowanego w paśmie prime-time.

Współpracował z międzynarodową grupą artystyczną „Libellule”. Wielokrotnie uczestniczył w Salonach Paryskich («Art en Capital» Grand Palais). Od początku lat dziewięćdziesiątych Malinowski zajmuje się wyłącznie malarstwem sztalugowym.

Twórczość malarska i spuścizna

Głównymi cechami malarstwa Malinowskiego są unikalna choreografia postaci, subtelna ekspresja, rzadka kompozycja, gra światłocieni oraz bogactwo kolorystyczne. Częstym motywem jest postać kobiety. W swoich pracach artysta odwołuje się również do polskości.

W okresie od listopada 2008 do marca 2009 prace Malinowskiego wystawiono w Muzeum Narodowym Louis Senelecq – Centrum Lartique. Była to wystawa osobista „Silences” („Wyciszenia”), obejmująca sześćdziesiąt prac artysty. O wystawie pisano między innymi we francuskojęzycznym czasopiśmie Azart – Le Magazine International de La Peinture.

Obrazy Malinowskiego są prezentowane w galeriach m.in. w Paryżu, w USA, Argentynie i Japonii. Prace artysty znajdują się w prestiżowych galeriach, jak Galeries Bartoux czy Marciano Contemporary przy Champs Élysées. Pierwsza indywidualna wystawa artysty w Polsce (pod tytułem „Powroty”) odbyła się w 2022 r. w Rzeszowskim Domu Sztuki Adama Rajzera.

W 2005 roku twórczość Malinowskiego opisał francuski recenzent Thierry Sznytka na łamach czasopisma „Arts – Actualités Magazine”. W 2008 w tym samym magazynie o malarstwie Malinowskiego pisała Valère-Marie Marchand. Malinowskiemu poświęcono też artykuły w „Artistes en Direct” (magazynie czołowych ilustratorów) czy czasopiśmie „Salon Artistique”.

Przez kwartalnik „Artysta i Sztuka” doceniony za „nonkonformistyczną, odważną postawę” artystyczną oraz „intensywną, prowokującą wiele pytań” technikę, a także jako malarz, który „osiągnął światowy sukces” i jako plakacista, który współpracował „z najwyższej klasy reżyserami” (Tarkowski, Bertolucci, Besson).

Nagrody i wyróżnienia

• 1977, Festiwal Filmowy w Deauville – Pierwsza Nagroda za plakat do filmu „Egzorcysta”
• 3 Pierwsze Nagrody Marker d’Argent – Trophee Mecanorma
• Plakat Amnesty International
• Gość Honorowy JCA – Japonia
• Pierwsza Nagroda za najlepszą akcję plakatową w kategorii film
• Grand Prix Martini
• 1995, 46. Le Salon de L’Artistique – Nagroda Publiczności

Przypisy

Bibliografia

• Album «Malarstwo Polskie 2019». Kwartalnik «Artysta i Sztuka», numer 32; Wydawnictwo PromocjaArt, 2020.

Linki zewnętrzne

• Strona internetowa artysty (pol.), (ang.), (fr.)