Andrea Gardini (ur. 1 października 1965 w Bagnacavallo) – włoski siatkarz, dwukrotny medalista olimpijski, wielokrotny medalista mistrzostw świata i mistrzostw Europy. Grał na pozycji środkowego. Jest 418–krotnym reprezentantem Włoch.

Gardini to jeden z najbardziej utytułowanych graczy włoskiej siatkówki. Zdobywca 7 tytułów mistrza kraju z 4 różnymi klubami. Jest członkiem amerykańskiej galerii sław siatkarskich – Volleyball Hall of Fame.

Jego syn Davide i córka Beatrice uprawiają zawodowo siatkówkę.

Kariera

„Il Gardo” swoje pierwsze trofeum – Puchar Zdobywców Pucharu – wywalczył w 1987, z klubem Tartarini Bologna. Na początku lat 90., Gardini, grając dla Messaggero Ravenna, z amerykańskim duetem Steve Timmons i Karch Kiraly, został po raz pierwszy Mistrzem Włoch (1991) i podwójnym Klubowym Mistrzem Europy (1992 i 1993). Zdobywa również Puchar Włoch (1991) oraz Super Puchar Europy (1992). W latach 1993–1999, grając dla Sisley Treviso, u boku takich gwiazd jak Lorenzo Bernardi (tytuł Zawodnika Stulecia) Andrea Zorzi, Paolo Tofoli, Dmitrij Fomin, Ron Zwerver, Pasquale Gravina czy Peter Blangé, wywalczył 4 tytuły Mistrza Kraju (1994, 1996, 1998 i 1999), 2 tytuły Klubowego Mistrza Europy (1995, 1999), Puchar Zdobywców Pucharu (1994), SuperPuchar Europy (1994), Puchar Konfederacji i Super Puchar Włoch (oba w 1998). W 2000, grając dla stołecznego Piaggio Roma, wywalczył kolejny tytuł mistrza Włoch oraz Puchar Konfederacji. Swój ostatni tytuł mistrza kraju Gardini zdobył dwa lata później, w 2002, grając z takimi zawodnikami jak Andrea Giani czy Luca Cantagalli, w klubie Daytona Modena – odwiecznym rywalu Sisley Treviso.

Gardini był również filarem włoskiej siatkarskiej reprezentacji kraju. Zadebiutował w Aoście, 18 marca 1986, grając przeciwko Argentynie (Włochy wygrały ten mecz 3-2). Kapitanem reprezentacji Gardini był od 1992. Swoją reprezentacyjną karierę zakończył również grając przeciwko Argentynie, w dniu swoich 35. urodzin, 1 października 2000, na Letniej Olimpiadzie w Sydney, w meczu o trzecie miejsce. W latach 90. został trzykrotnym mistrzem świata (1990, 1994, 1998), czterokrotnym mistrzem Europy (1989, 1993, 1995, 1999) i sześciokrotnym zdobywcą Ligi Światowej (1990, 1991, 1992, 1994, 1997 i 2000). Wywalczył również Gran Champions Cup (1993), World Super Four (1994), Puchar Świata (1995) oraz dwa medale olimpijskie: srebro w 1996 w Atlancie oraz brąz w 2000 w Sydney.

Po zakończeniu swojej kariery w 2004, Gardini powrócił do Modeny, gdzie objął funkcją dyrektora sportowego. Rolę tę piastował do sierpnia 2006.

Od momentu objęcia posady trenera reprezentacji Polski przez Andreę Anastasiego był jego asystentem (2011–2013). W sezonie 2016/2017 trener AZS Indykpol Olsztyn, po rozwiązaniu umowy z Krzysztofem Stelmachem. W latach 2017-2019 był trenerem polskiego klubu ZAKSY Kędzierzyn-Koźle. Z klubem z Kędzierzyna-Koźla zdobył mistrzostwo Polski 2019, wicemistrzostwo Polski 2018, Puchar Polski 2019 i ponadto uczestniczył w Final Four Ligi Mistrzów 2017/2018.

W 2019 został trenerem zespołu Gas Sales Piacenza, funkcję tę pełnił do 22 września 2020, kiedy został zwolniony. Od 22 stycznia 2021 do 14 kwietnia 2022 trenował drużynę Jastrzębski Węgiel, został odsunięty od prowadzenia zespołu ze względu na niezadowalające wyniki sportowe w fazie play-off.

Odznaczenia

25 lipca 2000 został odznaczony Orderem Zasługi Republiki Włoskiej.

Przypisy