André Souris (ur. 10 lipca 1899 w Marchienne-au-Pont, zm. 12 lutego 1970 w Paryżu) – belgijski kompozytor, dyrygent i muzykolog.

Życiorys

W latach 1911–1918 studiował w konserwatorium w Brukseli u Martina Lunssensa (harmonia), Ernesta Clossona (historia muzyki) i Léona Du Bois (kontrapunkt). Uczył się też prywatnie kompozycji u Paula Gilsona. W latach 30. odbył także prywatny kurs dyrygentury u Hermanna Scherchena.

Od 1925 roku wykładał kompozycję w konserwatorium w Charleroi. W 1927 roku otrzymał nagrodę im. Rubensa, która umożliwiła mu wyjazd do Włoch, Austrii i Francji. W latach 1937–1946 dyrygował orkiestrą radia belgijskiego. Od 1949 do 1964 roku był wykładowcą harmonii w konserwatorium w Brukseli. W latach 1946–1958 przewodniczył belgijskiej sekcji Międzynarodowego Towarzystwa Muzyki Współczesnej. Był założycielem i redaktorem ukazującego się w latach 1947–1954 kwartalnika Polyphonie. Współpracował wraz z René Vannesem przy tworzeniu Dictionnaire des musiciens (compositeurs). Był redaktorem wydań dzieł różnych kompozytorów, w tym tabulatur na lutnię.

Twórczość

We wczesnym okresie swojej twórczości nawiązywał do dorobku Claude’a Debussy’ego, później uległ wpływom międzywojennej awangardy francuskiej, szczególnie grupy Les Six. W 1925 roku związał się z surrealistyczną grupą Correspondance, skupioną wokół poety Paula Nougé. Pisał muzykę do jego poezji. Był autorem rozpraw atakujących akademizm w muzyce. Z powodu dyrygowania orkiestrą podczas oficjalnych wydarzeń został wykluczony z grona surrealistów w 1936 roku. W latach 40. pod wpływem René Leibowitza zainteresował się serializmem, jednak porzucił tę technikę po napisaniu zaledwie jednego utworu.

Był autorem prac Bribes (1950), Le Complexe d’Orphée (1956) i wydanej pośmiertnie, napisanej wspólnie z René Magrittem, Entre musique et peinture (1972).

Ważniejsze kompozycje

(na podstawie materiałów źródłowych)

Przypisy