Anatolij Tymoszczuk
Анатолій Тимощук

Anatolij Tymoszczuk w 2017 roku
Pełne imię i nazwisko

Anatolij Ołeksandrowycz Tymoszczuk

Data i miejsce urodzenia

30 marca 1979
Łuck, ZSRR

Wzrost

181 cm

Pozycja

pomocnik

Informacje klubowe
Klub

Zenit Petersburg (asystent)

Kariera juniorska
Lata Klub
1985–1993 Wołyń Łuck
1993–1995 SportInternat Kijów
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1995–1997 Wołyń Łuck 62 (8)
1998–2007 Szachtar Donieck 227 (32)
2007–2009 Zenit Petersburg 67 (10)
2009–2013 Bayern Monachium 86 (4)
2013–2015 Zenit Petersburg 33 (0)
2015–2016 Kajrat Ałmaty 34 (1)
W sumie: 509 (55)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
 Ukraina U-21 7 (1)
2000–2016  Ukraina 144 (4)
W sumie: 151 (5)
Kariera trenerska
Lata Drużyna
2017– Zenit Petersburg (asystent)
  1. ↑ Uwzględniono wyłącznie rozgrywki ligowe.
Odznaczenia

Anatolij Ołeksandrowycz Tymoszczuk (ukr. Анатолій Олександрович Тимощук; ur. 30 marca 1979 w Łucku) – ukraiński piłkarz, grający na pozycji pomocnika, wielokrotny reprezentant Ukrainy. Od 2017 roku jest asystentem trenera Zenitu Petersburg.

Kariera piłkarska

Kariera klubowa

Wychowanek klubu Wołyń Łuck, w składzie którego 10 września 1995 roku debiutował w Mistrzostwach Ukrainy. Pierwszy trener Wołodymyr Bajsarowycz. Po dwóch sezonach zimą 1998 roku przeniósł się do Szachtara Donieck. Na początku 2002 roku został kapitanem drużyny.

W sierpniu 2006 roku, Tymoszczuk wraz z Szachtarem dwukrotnie zmierzył się z Legią Warszawa w eliminacjach do Ligi Mistrzów. Szachtar wygrał w pierwszym meczu 1:0, a w rewanżu zwycięstwo 3:2 dało awans Ukraińcom.

27 lutego 2007 roku, kapitan Szachtara przeszedł do rosyjskiego Zenitu Petersburg za 30 milionów dolarów. Już na początku kariery w tym klubie otrzymał opaskę kapitana.

29 sierpnia 2008 roku wraz ze swoją drużyną klubową zdobył Superpuchar Europy, pokonując Manchester United 2:1. Na swoim koncie ma również triumf w Pucharze UEFA i jeden tytuł mistrza Rosji.

Od lipca 2009 roku Tymoszczuk był graczem Bayernu Monachium. Po zdobyciu z klubem Ligi Mistrzów w 2013 roku jako wolny agent odszedł z Bayernu i powrócił do Zenitu Petersburg podpisując z rosyjskim klubem dwuletni kontrakt. Grał z numerem 44. Po wygaśnięciu kontraktu latem 2015 opuścił Zenit. 5 lipca 2015 roku podpisał półtoraroczny kontrakt z Kajratem Ałmaty. W listopadzie 2016 roku po wygaśnięciu kontraktu opuścił Kajrat.

Kariera reprezentacyjna

26 marca 2000 roku Anatolij Tymoszczuk debiutował w reprezentacji Ukrainy w wygranym 1:0 meczu towarzyskim z Bułgarią, grając do 61 minuty, kiedy to został zmieniony.

22 grudnia 2005 roku wziął udział w Meczu Przeciwko Ubóstwu, który odbył się na LTU Arena w Düsseldorfie w Niemczech. Wówczas to zespół przyjaciół Zidane’a, w którym grał Tymoszczuk, pokonał drużynę przyjaciół Ronaldo 4:2.

Doświadczony zawodnik wziął udział w Mistrzostwach Świata w 2006 roku w Niemczech, gdzie z zespołem Ukrainy doszedł do przegranego 0:3 ćwierćfinału z Włochami.

11 października 2010 roku Tymoszczuk rozegrał swój setny mecz reprezentacyjny, którym było przegrane 0:2 spotkanie z Brazylią. Jest drugim po Andriju Szewczence ukraińskim piłkarzem, któremu udało się zaliczyć 100 występów, za co otrzymał nagrodę od UEFA

Tymoszczuk zagrał we wszystkich trzech meczach fazy grupowej na Mistrzostwach Europy w 2012 roku w Polsce i Ukrainie. W ostatnim meczu z Anglią wyszedł w podstawowej jedenastce z opaską kapitana.

W sierpniu 2016 roku zakończył reprezentacyjną karierę, mając na koncie 144 rozegrane mecze (rekord Ukrainy) i 4 strzelone gole.

Kariera trenerska

11 lutego 2017 roku Tymoszczuk otrzymał licencję trenerską PRO po uczestnictwie w programie szkoleniowym UEFA. 17 marca 2017 roku dołączył do sztabu trenerskiego Zenitu Petersburg w charakterze asystenta trenera.

Kontrowersje

Po inwazji Rosji na Ukrainę w lutym 2022 roku Anatolij Tymoszczuk nie zrezygnował z pracy asystenta trenera w Zenicie Petersburg, a także nie potępił samej inwazji. Jedyną reakcją Tymoszczuka na rosyjską agresję było oświadczenie, że z powodu nałożonych na Rosję sankcji nie będzie w stanie płacić alimentów na swoje dwie córki.

Jego postawa wzbudziła na Ukrainie wiele krytyki. W związku z nią 11 marca 2022 roku Ukrajinśka asociacija futbołu (UAF) pozbawiła Tymoszczuka:

  • licencji trenerskiej nabytej w UAF,
  • wszelkich nagród i tytułów honorowych,
  • wszystkich tytułów i medali za mistrzostwo, Puchar i Superpuchar Ukrainy,
  • obecności w oficjalnym rejestrze piłkarzy kadry narodowej,
  • możliwości prowadzenia jakiejkolwiek działalności piłkarskiej na Ukrainie na okres dożywotni.

Tymoszczuk złożył zażalenie na decyzję UAF dotyczącą odebrania tytułów i licencji trenera oraz wykluczenia z ukraińskiego futbolu, jednak komitet apelacyjny UAF pod koniec stycznia 2023 roku oddalił skargę byłego piłkarza.

Były agent Tymoszczuka przedstawił dokumenty mogące potwierdzać, że piłkarz był agentem rosyjskiej Federalnej Służby Bezpieczeństwa (FSB).

6 stycznia 2023 roku prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski wydał realizujący decyzję Rady Bezpieczeństwa Narodowego i Obrony dekret o nałożeniu sankcji na 119 rosyjskich i ukraińskich-prorosyjskich osób publicznych, wśród których znalazł się również Tymoszczuk. Na mocy dekretu Tymoszczuk nie może wjechać na terytorium Ukrainy przez okres dziesięciu lat, ponadto wszystkie jego aktywa na Ukrainie zostały zamrożone.

Sukcesy i odznaczenia

Sukcesy klubowe

Szachtar Donieck

Zenit Petersburg

Bayern Monachium

Kajrat Ałmaty

Sukcesy reprezentacyjne

Sukcesy indywidualne

  • najlepszy piłkarz Ukrainy: 2006, 2007
  • najlepszy piłkarz Mistrzostw Rosji według Sport-Ekspress: 2007
  • wybrany do listy 33 najlepszych piłkarzy Mistrzostw Rosji: 2007, 2008

Odznaczenia

  • tytuł Zasłużonego Mistrza Sportu Ukrainy: 2005
  • tytuł Zasłużonego Mistrza Sportu Rosji: 2008
  • tytuł Zasłużonego Pracownika Kultury Fizycznej i Sportu Ukrainy: 2008
  • Order „Za odwagę” III klasy: 2006
  • tytuł honorowego obywatela miasta Łuck: 2008
  • Nagroda „Zastrzeżona Broń Palna”: 2015

Przypisy

  1. ↑ Тимощук согласовал условия контракт с „Зенитом” – UA-Футбол.
  2. ↑ Тимощук и Аршавин выбрали игровые номера [online], fc-zenit.ru, 27 czerwca 2013 [dostęp 2013-06-27] (ros.).
  3. ↑ Тимощук покидает Зенит – UA-Football.
  4. ↑ Тимощук – игрок «Кайрата» [online], fckairat.kz, 5 lipca 2015 [dostęp 2015-07-09] [zarchiwizowane z adresu 2015-07-08] (ros.).
  5. ↑ Тимощук стал игроком «Кайрата» [online], sports.kz, 5 lipca 2015 [dostęp 2015-07-09] [zarchiwizowane z adresu 2015-07-09] (ros.).
  6. ↑ Официально: Тимощук – игрок Кайрата [online], UA-Футбол, 5 lipca 2015 [dostęp 2015-07-05] (ros.).
  7. ↑ Тимощук залишає Кайрат [online], UA-Футбол, 20 listopada 2016 [dostęp 2016-11-20] (ukr.).
  8. ↑ UA-Футбол. Carpe diem. Анатолий Тимощук – второй „сотник” сборной Украины.
  9. ↑ UA-Футбол. Carpe diem. Шевченко и Тимощук получат награды УЕФА.
  10. ↑ Тимощук объявил о завершении карьеры в сборной Украины, [w:] Спорт [online], zn.ua, 13 sierpnia 2016 [dostęp 2023-01-10] (ros.).
  11. ↑ Тимощук и Срна получили тренерские лицензии PRO [online], sports.ru, 11 lutego 2017 [dostęp 2023-01-10] (ros.).
  12. ↑ Анатолий Тимощук вошел в тренерский штаб «Зенита», [w:] Новости [online], fc-zenit.ru, 16 marca 2017 [dostęp 2023-01-10] (ros.).
  13. 1 2 3 4 Paweł Karpiarz, Ukraina skreśliła swoją legendę. Oficjalnie i boleśnie. "Teraz jest gnidą", [w:] Piłka nożna [online], sport.pl, 9 stycznia 2023 [dostęp 2023-01-09] (pol.).
  14. ↑ W Ukrainie był legendą. Po wybuchu wojny został znienawidzony - Przegląd Sportowy [online], onet.pl [dostęp 2024-04-22] (pol.).
  15. ↑ Wałentyna Romanenko, Тимощука довічно відлучили від українського футболу [online], pravda.com.ua, 11 marca 2022 [dostęp 2023-01-10] (ukr.).
  16. 1 2 Był legendą w Ukrainie. Dziś jest wykluczony i podejrzany o szpiegostwo - Sport [online], onet.pl [dostęp 2024-04-22] (pol.).
  17. ↑ Rafał Stec, Ukraina wymazuje swojego kapitana [online], wyborcza.pl, 21 marca 2022 [dostęp 2022-03-23].
  18. ↑ Тимощук пытался обжаловать решение УАФ о пожизненном отстранении от украинского футбола [online], pravda.com.ua, 25 stycznia 2023 [dostęp 2024-02-27] (ros.).
  19. ↑ УКАЗ ПРЕЗИДЕНТА УКРАЇНИ №4/2023, [w:] Укази [online], president.gov.ua, 6 stycznia 2023 [dostęp 2023-01-10] (ukr.).
  20. ↑ Ukraine imposes sanctions on Russian, pro-Russian celebrities., [w:] News [online], kyivindependent.com, 7 stycznia 2023 [dostęp 2023-01-10] (ang.).
  21. ↑ Сборная Украины: по заслугам!
  22. ↑ Министерство спорта, туризма и молодежной политики РФ | Новости [online], gov.ru [dostęp 2021-01-21] [zarchiwizowane z adresu 2009-01-30].
  23. ↑ УКАЗ ПРЕЗИДЕНТА УКРАЇНИ № 512/2008 – Офіційне представництво Президента України.
  24. ↑ УКАЗ ПРЕЗИДЕНТА УКРАЇНИ № 697/2006 – Офіційне представництво Президента України [online], president.gov.ua [zarchiwizowane z adresu 2012-03-06]..
  25. ↑ Тимощук стал Почетным гражданином Луцка [online], novosti.dn.ua [zarchiwizowane z adresu 2011-12-08]..
  26. ↑ Порошенко озброїв футболістів збірної України вогнепальною зброєю до Євро-2016, [w:] Новини [online], 1927.kiev.ua, 23 marca 2016 [dostęp 2024-02-27] (ukr.).

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.