Amunicja izbowa (amunicja śrutowa) – amunicja ćwiczebna o niewielkiej energii, wykorzystująca grubościenne łuski wielokrotnego użytku. Przeznaczona do strzelania na strzelnicach zamkniętych (izbach - stąd nazwa) na małe odległości.

Charakterystyka

Nabój izbowy składał się z monoblokowej łuski wielokrotnego użytku z przewierconym osiowo kanałem, o wymiarach typowej łuski dla danego typu broni. Od góry nakładano specjalny pocisk z ołowiu; w gnieździe w części dennej umieszczano spłonkę zawierającą masę zapalającą wraz z ładunkiem miotającym. Po strzale, zużytą spłonkę wybijano z dna łuski specjalnym wybijakiem, a łuskę czyszczono przed kolejnym użyciem.

W Wojsku Polskim

W Wojsku Polskim stosowana w latach 1923-1936, następnie wycofana, gdyż wprowadzono na szeroką skalę małokalibrową broń strzelecką (karabinki sportowe polskiej produkcji). Wykorzystywano amunicję do karabinów francuskich i niemieckich (naboje 8 mm Lebel i 7,92 mm Mauser); brak potwierdzenia używania takich nabojów do broni austriackiej. Produkcję prowadziły Zakłady Amunicyjne „Pocisk”. Łuski (pakowane w papier po 10), spłonki (w puszkach po 100) i pociski (w paczkach kartonowych po 500) pakowane oddzielnie w skrzynie drewniane.

Przypisy

  1. 1 2 Izbowa amunicja karabinowa. W: Encyklopedja wojskowa. Otton Laskowski (red.). T. 3: Garigliano - Karabeni. Warszawa: Wydawnictwo Towarzystwa Wiedzy Wojskowej i Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy, 1933, s. 584.
  2. 1 2 3 Zbigniew Gwóźdź, Piotr Zarzycki: Polskie konstrukcje broni strzeleckiej. Warszawa: SIGMA NOT Spółka z o.o., 1993, s. 39-40. ISBN 83-85001-69-7.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.