Amunicja ekrazytowa – rodzaj broni, amunicja zawierająca ładunek dymno-wybuchowy, oparty na kwasie pikrynowym w postaci ekrazytu, który w 95 do 100% składał się z tego kwasu.

Wprowadzona do użytku przez wojska Austro-Węgier w czasie I wojny światowej. Używana przez późniejsze armie Czechosłowacji i Austrii, jako własna analogia do amunicji innych armii opartej o kwas pikrynowy lub jego pochodne: emmensit, eversit, dunnit, lidyt (lyddite), szimoza (szymoza, schimose) lub melinit. Używano w nich różnych środków do zapobiegania reakcji wspomnianego kwasu. Kwas pikrynowy był pierwszym detonującym, wybuchowym wypełniaczem pocisków, ale wspomniane wyżej środki wybuchowe oparte ten o kwas lub jego związki powstały, ponieważ powłoki metalowe pocisków wypełnione czystym kwasem pikrynowym stają się niestabilne na skutek reakcji z metalowymi elementami – zwykle powłoką lub osłonkami zapalnika – tworząc pikryniany metali, które są bardziej wrażliwe niż macierzysty fenol, co często przyczyniało się do eksplozji podczas ładowania do pocisku.

Właściwości

Ze względu na wyraźny błysk oraz widoczny biały dym w miejscu uderzenia amunicja ekrazytowa używana była często jako amunicja wskaźnikowa do określania celu - wstrzeliwania się. W chwili uderzenia pocisku o przeszkodę wywoływany był zapłon materiału ekrazytowego a w konsekwencji jego wybuch od którego powstawał obłok białego dymu, widoczny z odległości do 1500 - 2000 m przy dobrych warunkach obserwacji. Przy trafieniu w człowieka wywoływały one obrażenia mocniejsze niż pociski dum-dum.

Używana również jako amunicja wybuchowa. Pociski artyleryjskie oparte na ekrazycie stanowią silny ładunek wybuchowy, którego niezwykle głośna eksplozja i siła wybuchu miała na celu wywołanie wśród żołnierzy lęku i psychozy strachu przed atakiem. Pocisków tego typu używano także do unieszkodliwienia tarcz ochronnych piechoty, opancerzenia płatowców i pancerzy lekkich czołgów.

Przypisy

Linki zewnętrzne

• Krótki opis amunicji