Aligator chiński (Alligator sinensis) – gatunek krokodyla z rodziny aligatorowatych (Alligatoridae). Zamieszkuje niewielki obszar nad dolnym biegiem rzeki Jangcy w Chinach, co czyni go jedynym członkiem rodziny żyjącym w Starym Świecie. Zimuje na lądzie w wygrzebanych przez siebie norach w pobliżu wody.

Charakterystyka

Jest mniejszy od aligatora amerykańskiego, długość jego ciała z reguły nie przekracza 2 metrów. Grzbiet oliwkowo-brązowy, plamisty. Boki tułowia jasnobrązowe z deseniem ciemnych plam. Młode są czarne z jasnożółtymi paskami, podobnie jak młode aligatora amerykańskiego, które jednak mają więcej pasków. W przeciwieństwie do aligatora amerykańskiego mają kostne płyty powyżej każdej powieki, a koniec pyska jest nieznacznie zadarty i bardziej zwężony. Zęby są lepiej przystosowane do miażdżenia mięczaków. Brzuszne płytki są skostniałe, przez co skóra aligatorów chińskich nie miała znaczenia gospodarczego.

Jego podstawowym pokarmem są wodne bezkręgowce: skorupiaki, małże, ślimaki oraz ryby. Niekiedy uda mu się upolować szczura lub kaczkę.

Samice osiągają dojrzałość w wieku od 4 do 5 lat. Okres godowy zaczyna się wraz ze wzrostem letnich temperatur. Pomiędzy lipcem a sierpniem samica buduje gniazdo z błota i szczątków roślinnych na brzegu rzeki, powyżej poziomu wody. Następnie składa do niego 10–50 jaj. Okres inkubacji trwa ok. 70 dni przy temperaturze około 30 °C.

Przypisy