Alfredo Piatti

Alfredo Piatti
	; Alfredo Piatti, 1890
Imię i nazwisko	Alfredo Carlo Piatti
Data i miejsce urodzenia	8 stycznia 1822 ; Bergamo
Pochodzenie	włoskie
Data i miejsce śmierci	18 lipca 1901 ; Crocette di Mozzo
Instrumenty	wiolonczela
Gatunki	muzyka poważna
Zawód	wiolonczelista, kompozytor
	Instrument
	Wiolonczela „The Piatti” Stradivarius (1720);

Alfredo Carlo Piatti (ur. 8 stycznia 1822 w Bergamo, zm. 18 lipca 1901 w Crocette di Mozzo) – włoski wiolonczelista i kompozytor.

Życiorys

Początkowo uczył się u ojca, skrzypka Antonio Piattiego, oraz wuja, wiolonczelisty Gaetano Zenettiego. Po raz pierwszy wystąpił publicznie jako wiolonczelista w wieku 8 lat. Od 1832 do 1837 roku studiował w konserwatorium w Mediolanie u Vincenzo Merighiego. Po 1838 roku odbył tournée koncertowe po Europie, występując m.in. we Francji i Niemczech. W 1843 roku w Monachium wystąpił w duecie z Franzem Lisztem. Od 1844 do 1845 roku występował w Londynie, gdzie w 1846 roku osiadł na stałe, działając jako wiolonczelista-wirtuoz i udzielając lekcji prywatnie oraz w Royal Academy of Music. W latach 1846–1849 był koncertmistrzem opery włoskiej w Londynie. Między 1859 a 1898 rokiem występował w ramach Popular Concerts, grając w kwartecie z takimi artystami jak Henryk Wieniawski, Joseph Joachim i Louis Ries. Był pierwszym wykonawcą Koncertu wiolonczelowego Arthura Sullivana (1866). W 1898 roku wrócił do Włoch.

W jego posiadaniu znajdowała się wiolonczela Antonio Stradivariego „The Piatti” z 1720 roku. Pozostawił po sobie kolekcję zbiorów muzycznych, przechowywaną w Istituto Musicale w Bergamo. Napisał podręcznik do gry na wiolonczeli (Londyn 1878).

Twórczość

Należał do największych wirtuozów wiolonczeli w XIX wieku, Liszt nazywał go „Paganinim wiolonczeli”. Był jednym z ostatnich artystów grających na wiolonczeli bez nóżki. Jego gra charakteryzowała się perfekcyjną intonacją, śpiewnym dźwiękiem i techniką łączącą w sobie dorobek włoskich mistrzów barokowych z dokonaniami szkoły niemieckiej.

Skomponował m.in. 2 koncerty wiolonczelowe (1874, 1877), Concertino na wiolonczelę i orkiestrę (1863), 6 sonat na wiolonczelę i fortepian, 12 kaprysów na wiolonczelę. Opracował także aranżacje mniej znanych utworów twórców XVIII-wiecznych.

Przypisy

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 Encyklopedia Muzyczna PWM. T. 8. Część biograficzna pe–r. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 2004, s. 96–97. ISBN 978-83-224-0837-7.
1 2 3 4 5 6 7 8 9 Baker’s Biographical Dictionary of Musicians. T. Volume 4 Levy–Pisa. New York: Schirmer Books, 2001, s. 2792. ISBN 0-02-865529-X.

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[encmuz-1] 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 Encyklopedia Muzyczna PWM. T. 8. Część biograficzna pe–r. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 2004, s. 96–97. ISBN 978-83-224-0837-7.

[baker-2] 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Baker’s Biographical Dictionary of Musicians. T. Volume 4 Levy–Pisa. New York: Schirmer Books, 2001, s. 2792. ISBN 0-02-865529-X.