Alfred Niwiński
podporucznik saperów
Data i miejsce urodzenia

28 listopada 1900
Białystok

Data śmierci

kwiecień 1940

Przebieg służby
Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

2 batalion mostów kolejowych

Główne wojny i bitwy

wojna polsko-bolszewicka II wojna światowa

Późniejsza praca

nauczyciel

Alfred Niwiński (ur. 28 listopada 1900 w Białymstoku, zm. kwietniu 1940 w Charkowie) – podporucznik rezerwy saperów Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys

Urodził się 28 listopada 1900 roku w Białymstoku jako najstarszy syn Józefa i Almy Marii Foke. Po wybuchu I wojny światowej rodzina została ewakuowana w głąb Rosji, do Orła. Tam wstąpił do 1 Orłowskiej Drużyny Harcerskiej im. księcia Józefa Poniatowskiego. Był członkiem zastępu „Puhaczy” (wraz z Witoldem Ferchminem, Zenonem Zdanowiczem, Hipolitem Olechnowiczem, Alfredem Brenneisenem, Norbertem Brenneisenem, Władysławem Piaseckim, Gustawem Napiórkowskim), którego zastępowym był Witold Pilecki. W roku 1918 rodzina wróciła do Białegostoku co umożliwiło mu kontynuację nauki. Ukończył liceum im. Króla Augusta w Białymstoku (1921). Walczy w szeregach 1 kompanii 6 Harcerskiego pułku piechoty od Wilna do przedmieść Warszawy. W 1920 roku wziął udział w obronie Warszawy w wojnie polsko-bolszewickiej. W muzeum szkolnym zachowało się świadectwo Niwińskiego: „W roku 1920 podczas najazdu nieprzyjaciół stanął do obrony ojczyzny w szeregach armii ochotniczej”. Po maturze kontynuował działalność harcerską – został pierwszym komendantem chorągwi w Białymstoku. Funkcję komendanta sprawował w latach 1923–1924. 13 czerwca 1924 został sekretarzem Zarządu Oddziału Wileńskiego ZHP. W 1925 Niwiński był zastępcą komendanta Chorągwi Wileńskiej ZHP, wizytujący w marcu 1925 chorągiew z ramienia Naczelnika Głównej Kwatery harcmistrz Tadeusz Maresz tak pisze o Niwińskim – „bardzo pracowity instruktor, ruchliwy, ambitny”. Na początku 1926 na własną prośbę zostaje zwolniony z funkcji komendanta chorągwi prof. Dziewulski, a na jego miejsce Naczelnictwo ZHP powołuje dotychczasowego zastępcę – Niwińskiego. W lecie tego samego roku Niwiński prowadził obóz instruktorski nad Wilenką koło Mickun. We wrześniu tego roku, Niwiński w związku z powołaniem do odbycia służby wojskowej ustąpił ze stanowiska komendanta chorągwi.

Studia na filologii polskiej na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie ukończył dyplomem i tytułem magistra. W 1927 roku został powołany do wojska, ukończył Szkołę Podchorążych Saperów Kolejowych w Jabłonnie pod Warszawą jako podporucznik ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1933 roku.

Podjął pracę jako nauczyciel Gimnazjum im Romualda Traugutta w Brześciu nad Bugiem.

W trakcie kampanii wrześniowej został powołany do 2 batalionu mostów kolejowych pułku stacjonującego w Jabłonnie i skierowany na wschód. Wzięty do niewoli przez Sowietów, trafił do obozu w Starobielsku. Figuruje na liście straceń nr 2383. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Został zidentyfikowany podczas ekshumacji prowadzonej w latach 1995–1996 na podstawie zapisków w kalendarzyku porucznika Alojzego Babińskiego. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie, grób [14], 28/95; nr inw. 1865/96.

Życie prywatne

W 1932 poślubił Jadwigę Piech, z którą miał córki: Irenę i Krystynę. Mieszkali w Słonimiu, a potem w Brześciu nad Bugiem, przy ulicy Jagiellońskiej 12/8.

Upamiętnienie

  • Minister Obrony Narodowej decyzją Nr 439/MON z 5 października 2007 awansował go pośmiertnie na stopnień porucznika. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.
  • W 2010 został upamiętniony dębem swojego imienia przy przedszkolu nr 12 w Legionowie – certyfikat 3603/6443/WE/2010

Zobacz też

Przypisy

  1. 1 2 3 Jędrzej Tucholski, Mord w Katyniu, 1991, s. 461.
  2. ↑ Krzysztof Tracki, Młodość Witolda Pileckiego, „Wydawnictwo Sic!”, 2014, s. 67–109.
  3. ↑ Alfred Niwiński - ku pamięci. Ogrody Wspomnień. Cmentarz Internetowy [online], ogrodywspomnien.pl [dostęp 2019-02-24].
  4. ↑ Władysław Nekrasz, Harcerze w bojach, t. t. 2, 1931, s. 72.
  5. 1 2 3 Alicja Zielińska, Alfred Niwiński. Harcmistrz, żołnierz, nauczyciel [online], poranny.pl [dostęp 2019-02-24] (pol.).
  6. ↑ W Służbie Miłosierdzia [online], wsm.archibial.pl [dostęp 2019-02-24].
  7. 1 2 Antoni Wasilewski, Zarys dziejów Wileńskiej Chorągwi Harcerzy, 1983, s. 32, 33.
  8. ↑ Antoni Wasilewski, dz. cyt., s. 38.
  9. ↑ Wasilewski A., op. cit., s. 39
  10. ↑ J. Tucholski, dz. cyt., s. 956.
  11. ↑ Hołd ofiarom Katynia [online], legionowo.pl [dostęp 2019-02-24] (pol.).
  12. 1 2 Małgorzata Grupa, Szymon Kazimierczak, Dowody wydobyte z ziemi, Warszawa 2001, s. 63.
  13. ↑ Oficerowie upamiętnieni Dębami Katyńskimi [online], Mazowieckie To i Owo, 21 kwietnia 2016 [dostęp 2019-02-24] (pol.).
  14. ↑ Bohaterowie – Strona 349 – Katyń… ocalić od zapomnienia [online] [dostęp 2019-02-24] [zarchiwizowane z adresu 2020-07-01] (pol.).

Bibliografia

  • Jędrzej Tucholski: Mord w Katyniu. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1991. ISBN 83-211-1408-3.
  • Władysław Nekrasz, Harcerze w bojach, Przyczynek do udziału młodzieży polskiej w walkach o niepodległość ojczyzny w latach 1914-1921, Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1931.
  • Antoni Wasilewski, Zarys dziejów Wileńskiej Chorągwi Harcerzy, Warszawa: Niezależne Wydawnictwo Harcerskie, 1983.
  • Małgorzata Grupa, Ryszard Kaźmierczak, Dowody wydobyte z ziemi, Nazwiska oficerów Wojska Polskiego odczytane na dokumentach i przedmiotach wydobytych podczas prac archeologiczno-ekshumacyjnych w Charkowie w latach 1995-1996, Warszawa: ROPWiM, 2001.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.