Alfons Hoffmann (ur. 12 listopada 1885 w Grudziądzu, zm. 30 grudnia 1963 w Gdańsku) – polski inżynier-elektryk, wychowanek i profesor Politechniki Gdańskiej, działacz państwowy i społeczny.

Życiorys

Urodził się w rodzinie Jana, tłumacza i sekretarza sądu, i Anny z domu Kruza. W 1905 ukończył pruskie gimnazjum humanistyczne i wstąpił na Wydział Maszynowy i Elektrotechniczny Politechniki Gdańskiej, który ukończył 11 listopada 1911. W latach 1911–1918 pracował w fabrykach i zakładach elektrotechnicznych w Akwizgranie i Berlinie. W listopadzie 1918 powrócił do Gdańska. Był wybijającym się przedstawicielem ukształtowanej w okresie zaboru pruskiego inteligencji polskiej Pomorza Nadwiślańskiego. Najważniejszym żywiołem jego społecznej aktywności stały się towarzystwa śpiewacze w Gdańsku i na Kaszubach. Hoffmann działał także w Polskim Towarzystwie Gimnastycznym SOKÓŁ oraz organizował akcję kolonijną dla dzieci robotników i rzemieślników w majątkach polskich ziemian na Pomorzu. W latach 1918–1920 działał na rzecz powrotu Pomorza do odrodzonej Polski. W 1920 roku został oddelegowany z Gdańska do powstającego w Toruniu urzędu wojewódzkiego jako specjalista ds. elektryfikacji Pomorza. Okres dwudziestolecia międzywojennego w życiu Alfonsa Hoffmanna to przede wszystkim jego dokonania jako dyrektora Pomorskiej Elektrowni Krajowej Gródek S.A. w zakresie elektryfikacji Pomorza oraz patrona Pomorskiego Związku Śpiewaczego i opiekuna Związku Harcerstwa Polskiego. Po 1945 kierował odbudową elektrowni na Raduni.

Hoffmann nigdy nie należał do żadnej partii. Był człowiekiem zasad, których nie zmieniał pod wpływem nastrojów społecznych i politycznych. Ten specjalista pracował przy odbudowie kraju zaledwie do 1950 roku. Szanowany przez środowisko energetyków, był niedostrzegany, pomijany, niewygodny dla nowej władzy.

W roku 1950 swego dawnego dyrektora zaprosił do pracy akademickiej Kazimierz Kopecki. Ta praca przysporzyła Hoffmannowi znacznie więcej radości i dawała więcej spokoju, przypieczętowała także cały jego imponujący dorobek tytułem profesorskim. Hoffmann jeździł z wykładami, należał do wielu krajowych i międzynarodowych organizacji gospodarczych, technicznych oraz naukowych.

W 1957 roku przyznany został mu tytuł profesora nadzwyczajnego.

Należał do Polskiej Korporacji Akademickiej ZAG Wisła.

Od 1921 był mężem Marii z Radeckich, z którą miał syna Mariana i córkę Janinę (zginęła w powstaniu warszawskim).

Pochowany na Cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku (rejon IX, kwatera profesorów).

Ordery i odznaczenia

• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1961)
• Złoty Krzyż Zasługi (10 listopada 1925)
• Złota Odznaka Honorowa NOT
• Złota Odznaka Honorowa SEP
• Złota Odznaka Miasta Gdańska (1960)
• Złota Odznaka z Wieńcem Laurowym Zjednoczenia Polskich Zespołów Śpiewaczych i Instrumentalnych

Upamiętnienie

W 1972 Elektrownia Żydowo otrzymała imię inż. A. Hoffmanna. W 2002 utworzono pamiątkowy medal im. prof. Alfonsa Hoffmanna, który jest przyznawany wybitnym energetykom przez Zarząd Główny Stowarzyszenia Elektryków Polskich Warszawa.

Przypisy

Bibliografia

• Józef Borzyszkowski, 2006, Życie i działalność społeczna Alfonsa Hoffmanna, referat wygłoszony na seminarium w Toruniu.
• Lidia Serbin-Zuba, 2006, Alfons Hoffmann – twórca szkoły grodkowskiej. Rzecz o charyzmatycznym hydroenergetyku z Pomorza, referat wygłoszony na seminarium w Toruniu.