Aleksy Dyonizy Parol (ur. 10 stycznia 1927 w Żyrardowie, zm. 20 października 1994 w Gdyni) – polski kontradmirał, oficer mechanik okrętowy.

Życiorys

Aleksy Parol urodził się w 1927 roku w Żyrardowie. W latach 1934–1941 uczęszczał do szkoły powszechnej w Żyrardowie, a w 1943 ukończył Szkołę Rzemieślniczo-Przemysłową w Pruszkowie. Od grudnia 1943 do lipca 1944 pracował jako tokarz w Fabryce Maszyn w Pruszkowie. Od sierpnia do października 1944 pracował przymusowo na robotach ziemnych w Żyrardowie, a następnie w prywatnym warsztacie ślusarsko-mechanicznym.

13 kwietnia 1945 powołany do służby w ludowym Wojsku Polskim Po ukończeniu we wrześniu 1945 roku Centralnej Szkoły Oficerów Polityczno-Wychowawczych w Łodzi został promowany do stopnia podporucznika w korpusie oficerów polityczno-wychowawczych. Po promocji został instruktorem propagandy w 43 Pułku Piechoty 12 Dywizji Piechoty w Szczecinie. Od stycznia 1946 był kierownikiem klubu oficerskiego, a następnie kierownikiem świetlicy klubu. W lipcu 1946 roku przyjęto go na Wydział Techniczny Oficerskiej Szkoły Marynarki Wojennej w Gdyni, który ukończył w listopadzie 1950 roku z I lokatą. Pierwsze stanowisko w Marynarce Wojennej – oficera mechanika – objął na niszczycielu ORP „Błyskawica”. W listopadzie 1952 został dowódcą działu bojowego V (maszynowego) na tym okręcie. W latach 1953–1954 przebywał na Wyższym Kursie Specjalistycznym dla Oficerów Mechaników w ZSRR.

Od grudnia 1954 roku kierował Oddziałem Technicznym w Szefostwie Techniki i Uzbrojenia Dowództwa Marynarki Wojennej w Gdyni. W latach 1955–1957 pełnił funkcję szefa Zarządu Techniki i Uzbrojenia w Dowództwie Marynarki Wojennej. Od lutego do września 1957 był oddelegowany do pracy w Międzynarodowej Komisji Kontroli i Nadzoru w Indochinach. Po powrocie do kraju wyznaczono go w listopadzie 1957 na zastępcę szefa Oddziału Naukowego Sztabu Głównego Marynarki Wojennej. Od kwietnia 1958 był zastępcą szefa w Szefostwie Służb Technicznych i Zaopatrzenia Marynarki Wojennej. W 1960 uzyskał tytuł inżyniera mechanika w Wyższej Szkole Marynarki Wojennej, gdzie ukończył Specjalistyczne Studium Zaoczne. W 1968 uzyskał tytuł magistra inżyniera mechanika (studia ukończone z oceną bardzo dobrą). Od lipca 1968 do listopada 1980 był zastępcą szefa Służb Technicznych i Zaopatrzenia Marynarki Wojennej ds. technicznych. Na mocy uchwały Rady Państwa PRL z 29 września 1973 otrzymał nominację na stopień kontradmirała. Nominację wręczył mu w Belwederze 10 października 1973 I sekretarz Komitetu Centralnego PZPR Edward Gierek w obecności przewodniczącego Rady Państwa prof. Henryka Jabłońskiego.

Od kwietnia 1981 do listopada 1990 roku był szefem Techniki Morskiej – zastępcą Głównego Inspektora Techniki Wojska Polskiego w Warszawie. Jednym z ważnych zadań pionu, którym kierował była budowa serii trałowców małomagnetycznych. W październiku 1990 pożegnany przez ministra obrony narodowej wiceadmirała Piotra Kołodziejczyka w związku z zakończeniem zawodowej służby wojskowej i przeniesiony w stan spoczynku z dniem 23 listopada 1990.

Zmarł 20 października 1994 roku w Gdyni, został pochowany na cmentarzu Witomińskim (kwatera 51-25-9).

Awanse

W trakcie wieloletniej służby awansował kolejno na stopnie oficerskie:

• podporucznika piechoty – 1945
• podporucznika marynarki – 1946
• porucznika marynarki – 1950
• kapitana marynarki – 1951
• komandora podporucznika – 1954
• komandora porucznika – 1955
• komandora – 1960
• kontradmirała – 1973

Życie prywatne

Był synem Józefa, tokarza i Henryki z Janiszewskich. Mieszkał w Gdyni. Był żonaty z Kunegundą Anną z domu Ankowską (1928–1979), z którą miał dwóch synów, a następnie z Wandą Parol (1936–2010). Jego pasją było malarstwo i rysunek. Brał udział w licznych wystawach zbiorowych w kraju i za granicą jako autor kilkudziesięciu płócien.

Odznaczenia

• Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (Polonia Restituta) (1983)
• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1968)
• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1963)
• Order Sztandaru Pracy II klasy (1976)
• Złoty Krzyż Zasługi (1959)
• Srebrny Krzyż Zasługi (1951)
• Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” (1968)
• Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”
• Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”
• Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” (1973)
• Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju”
• Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju”
• Medal im. Ludwika Waryńskiego (1988)
• Order Sławy (ZSRR)
• Wpis do „Honorowej Księgi Czynów Żołnierskich” (1979)
• inne odznaczenia

Przypisy

Bibliografia

• Mariusz Jędrzejko i inni, „Generałowie i admirałowie III Rzeczypospolitej (1989-2002)”, Wydawnictwo Von Borowiecky, Warszawa 2002 (ISBN 83-87689-46-7)
• Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, tom III: M–S, Toruń 2010, s. 132–134 (z fotografią)
• Janusz Królikowski, Admirałowie Polskiej Marynarki Wojennej 1945-2004, Toruń 2004, s. 103–105.
• Walter Pater, Admirałowie 1918-2005. Słownik biograficzny, Gdynia 2006, s. 116–117.