Aleksander Marian Rewerowski
major piechoty
Data i miejsce urodzenia

4 września 1897
Brylińce

Data i miejsce śmierci

6 maja 1958
Kluczbork

Przebieg służby
Lata służby

1915–1945

Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

64 Pułk Piechoty

Stanowiska

dowódca pułku

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia

Aleksander Marian Rewerowski vel Rothkähl (ur. 4 września 1897 w Brylińcach, zm. 6 maja 1958 w Kluczborku) – major piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys

Urodził się 4 września 1897 w Brylińcach, w ówczesnym powiecie przemyskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Karola i Ludwiki z Szeparowiczów. Był młodszym bratem Emila ps. „Rewera” (1896–1964), porucznika artylerii Wojska Polskiego, uczestnika powstania warszawskiego.

2 kwietnia 1915 został wcielony do cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej. Walczył w szeregach 35 Pułku Piechoty Obrony Krajowej Złoczów. Początkowo walczył na froncie rosyjskim, gdzie dostał się do niewoli, z której udało mu się uciec. Później został skierowany na front włoski, gdzie został dwukrotnie ranny. W międzyczasie ukończył Szkołę Oficerów Rezerwy i oficerski kurs szturmowy.

W czasie wojny z bolszewikami walczył w szeregach 31 Pułku Strzelców Kaniowskich. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 357. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Później został przydzielony do Oddziału Wyszkolenia Sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi. 1 grudnia 1924 został awansowany do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 53. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W lipcu 1925 został przeniesiony do 25 Pułku Piechoty w Piotrkowie i przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Końskie na stanowisko oficera instrukcyjnego. W marcu 1926, w związku z likwidacją stanowiska oficera instrukcyjnego, wrócił do macierzystego pułku. W czerwcu 1933 został przeniesiony z 25 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza. Dowodził kompanią odwodową Batalionu KOP „Dawidgródek”. 27 czerwca 1935 został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 i 7. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W sierpniu tego roku został przeniesiony z KOP do 64 Pułku Piechoty w Grudziądzu na stanowisko dowódcy batalionu.

W 1939 dowodził I batalionem 64 pp. 1 września 1939 około godz. 20.30 zastąpił rannego ppłk. dypl. Bolesława Ciechanowskiego na stanowisku dowódcy pułku. Dowodził nim w czasie bitwy nad Ossą, podczas walk odwrotowych, a następnie w bitwie nad Bzurą. 12 września dowodzony przez niego pułku stoczył walkę o opanowanie Łowicza, „uwieńczoną pięknym sukcesem dzięki wykorzystaniu dobrze pracującej liczniejszej artylerii”. 22 września 1939 dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał w Oflagu VII A Murnau. W kwietniu 1945, po uwolnieniu z niewoli, wrócił do kraju. Zmarł 6 maja 1958 w Kluczborku, w czasie podróży służbowej.

Aleksander Rewerowski w 1920 ożenił się z Zofią Lichocką.

11 listopada 1966 dowodzony przez niego pułk został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.

Ordery i odznaczenia

18 września 1933 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości odrzucił wniosek o nadanie mu tego odznaczenia „z powodu braku pracy niepodległościowej”.

Uwagi

  1. ↑ Komisariat Rządu m. st. Warszawy decyzją nr 5966/0/29 z 19 kwietnia 1929 zezwolił kpt. Rothkählowi Aleksandrowi Marianowi z 25 pp na zmianę nazwiska rodowego „Rothkähl” na nazwisko „Rewerowski”.

Przypisy

  1. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 23 grudnia 1929, s. 416.
  2. 1 2 Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-12-17]..
  3. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-12-17].
  4. 1 2 3 Janicki i Leszczyński 2017 ↓, s. 37.
  5. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-12-17].
  6. ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 275, 837.
  7. ↑ Emil Rewerowski. Muzeum Powstania Warszawskiego. [dostęp 2021-07-18]..
  8. ↑ Program „Straty osobowe i ofiary represji pod okupacją niemiecką”. Fundacja „Polsko-Niemieckie Pojednanie”. [dostęp 2022-03-16].
  9. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-12-17].
  10. 1 2 3 4 5 6 7 Kawczyński 2015 ↓, s. IV.
  11. ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 111, 848.
  12. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 215, 425.
  13. ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 77.
  14. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 49, 200, 368.
  15. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924, s. 738.
  16. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 77 z 24 lipca 1925 roku, s. 414, 415.
  17. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 11 marca 1926 roku. Dodatek „Obsada personalna przysposobienia wojskowego”, s. 8.
  18. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 41, 206.
  19. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 50, 555.
  20. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 28 czerwca 1933, s. 143.
  21. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 28 czerwca 1935, s. 70.
  22. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 31 sierpnia 1935, s. 102.
  23. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 24, 623.
  24. ↑ Krzyś 1993 ↓, s. 37.
  25. ↑ Historia ↓, s. 113.
  26. ↑ Krzyś 1993 ↓, s. 23.
  27. ↑ Porwit 1983 ↓, s. 251-252.
  28. ↑ Krzyś 1993 ↓, s. 35.
  29. ↑ Janicki i Leszczyński 2017 ↓, s. 25.
  30. 1 2 Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 50.
  31. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-12-17].
  32. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 41.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.