Aleksander Poncet de Sandon
major dyplomowany artylerii
Data urodzenia

21 kwietnia 1895

Data śmierci

10 czerwca 1979

Przebieg służby
Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

Sztab Główny

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
II wojna światowa

Późniejsza praca

konsul RP w Kiszynowie

Odznaczenia

Aleksander Poncet de Sandon (ur. 21 kwietnia 1895, zm. 10 czerwca 1979) – major dyplomowany artylerii Wojska Polskiego, dyplomata.

Życiorys

Urodził się 21 kwietnia 1895. Po zakończeniu I wojny światowej wstąpił do Wojska Polskiego. Od 1919 do 1922 służył w Ministerstwie Spraw Wojskowych. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w Oddziale I Sztabu MSWojsk., a jego oddziałem macierzystym był 13 pułk artylerii polowej. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 268. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W 1923 nadal służył w Oddziale I Sztabu Generalnego. 1 listopada 1924 został przydzielony do macierzystego 13 pułku artylerii polowej w Równem z jednoczesnym odkomenderowaniem na roczny IV Kurs Doszkolenia Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. 15 października 1925, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Oddziału II Sztabu Generalnego. W październiku 1926 został przeniesiony do składu osobowego generała do prac przy Generalnym Inspektorze Sił Zbrojnych, generała brygady Stefana Dąb-Biernackiego.

5 sierpnia 1927, w wieku 33 lat, podjął nieudaną próbę przepłynięcia Zatoki Puckiej z Gdyni na Hel wpław (po około 4 godzinach płynięcia i przebytych 8 kilometrach oficer przerwał próbę z uwagi na niekorzystne warunki atmosferyczne).

W listopadzie 1927 został przeniesiony do 8 pułku artylerii ciężkiej w Toruniu. W 1929 był polskim delegatem na Zgromadzenie Ligi Narodów i w jej ramach został członkiem stałej komisji wojskowej. W składzie przedstawicieli Polski na konferencji rozbrojeniowej w Genewie w lutym 1932 był rzeczoznawcą w komisji lądowej i ekspertem w komisji politycznej. Przed 1932 ukończył studia prawnicze uzyskując tytuł magistra. W 1932 roku pełnił służbę w Sztabie Głównym. Od 19 grudnia 1932 do 1 lutego 1933 pracował w Departamencie Konsularnym Ministerstwa Spraw Zagranicznych jako prowizoryczny radca, oddany do dyspozycji z Ministerstwa Spraw Wojskowych. Z dniem 31 grudnia 1932 został przeniesiony do rezerwy z równoczesnym przeniesieniem do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. W 1934 jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Nadal posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas w grupie oficerów „przebywających stale zagranicą”.

Z dniem 1 stycznia 1933 został mianowany radcą ministerialnym w VI stopniu służbowym, a od 1 lutego 1933 objął stanowisko prowizorycznego kierownika konsulatu RP w Kiszyniowie z równoczesnym zamianowaniem konsulem w VI stopniu służbowym, zaś od 1 lipca 1933 był etatowym kierownikiem tegoż konsulatu. Funkcję konsula pełnił do 1939.

Podczas II wojny światowej w Wojsku Polskim we Francji zarządzeniem Wodza Naczelnego z dniem 3 maja 1940 został awansowany na stopień majora artylerii.

Zmarł w USA. Pochowany na Mountain View Cemetery w Boulder, Colorado.

Ordery i odznaczenia

Uwagi

  1. W ewidencji Wojska Polskiego figurował kolejno jako urodzony 22 kwietnia 1895 i 10 kwietnia 1895, natomiast w „Roczniku Służby Zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej według stanu na 1 kwietnia 1938” podano, że urodził się 21 kwietnia 1895.

Przypisy

  1. 1 2 Spis oficerów 1921 ↓, s. 295.
  2. 1 2 Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 196.
  3. 1 2 Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 458.
  4. 1 2 3 Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 185.
  5. 1 2 Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 133, 822.
  6. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Rocznik SZRP 1938 ↓, s. 215.
  7. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 819.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 742.
  9. 1 2 3 4 Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 416.
  10. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 8, 739.
  11. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 660.
  12. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 44 z 14 października 1926, s. 355.
  13. Jarosław Kłodziński. Indywidualny maraton pływacki Hel – Gdynia 1927. „Express Gdyński”, s. 7, Nr 31 (249) z 28 sierpnia 2014.
  14. Próba przepłynięcia zatoki puckiej. „Sport Pomorski”, s. 2, Nr 32 z 11 sierpnia 1927.
  15. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 25 z 31 października 1927, s. 305.
  16. Konferencja rozbrojeniowa w Genewie. Gazeta Bydgoska”, s. 3, Nr 49 z 1 marca 1932.
  17. Przedstawiciele Polski w komisjach rozbrojeniowych. „Dzień Dobry”, s. 1, Nr 58 z 27 lutego 1932.
  18. Udział Polaków w Konferencji Rozbrojeniowej. Kurier Lubelski”, s. 1, Nr 60 z 29 lutego 1932.
  19. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 996.
  20. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 422.
  21. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 8 lutego 1933, s. 5.
  22. Kapitan konsulem. Głos Narodu”. Nr 9, s. 1, 10 stycznia 1933.
  23. Ogólna lista konsulów, którzy otrzymali upoważnienie do wykonywania czynności przewidzianych w art. 18 i 19 ust. 3 ustawy z dnia 11 listopada 1924 r. (Dz. U. R. P. nr 103, Poz. 944), zestawiona według stanu w dniu 1 lutego 1935 r.. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Sprawiedliwości”, s. 105, Nr 5 z 1 marca 1935.
  24. Ziemia z historycznych miejscowości Bessarabii. Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 7 z 11 stycznia 1936.
  25. Andrzej Dubicki: Dzieje polskiej placówki dyplomatycznej w Bukareszcie (1919–1940). Wyd. I. Łódź: Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego, 2014, s. 230–234. ISBN 978-83-7969-294-1.
  26. Maria Fieldorf, Leszek Zachuta: Generał August Emil Fieldorf 1895–1953. Warszawa: Instytut Pamięci Narodowej, 2013, s. 188. ISBN 978-83-7629-453-7.
  27. Alexander Poncet de Sandon 1895 - 1979 rekord BillionGraves [online], BillionGraves [dostęp 2020-07-18] (pol.).
  28. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 36.
  29. M.P. z 1931 r. nr 64, poz. 103.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.