Aleksander Brzostowski herbu Strzemię (ur. po 1743, zm. w 1820 w Châlons-sur-Marne) – polski szlachcic, hrabia pruski, starosta wołkowyski, starosta sokołowski, poseł na sejmy, w tym Sejm Czteroletni, ostatni kasztelan mazowiecki, kawaler Orderu Orła Białego i Orderu Świętego Stanisława.

Życiorys

Był najstarszym synem Adama i Genowefy ks. Ogińskiej h. Oginiec. Jego braćmi byli: Jan, Emanuel, Michał i Ksawery Franciszek (także został hrabią w 1798, dziadek Heleny Załuskiej).

Ojciec darował mu lenne dobra Mołodków w powiecie krzemienieckim. Po matce otrzymał Białozórkę. W 1790 odziedziczył po ojcu Czarnożyły, gdzie się przeniósł.

Posłował na sejm walny w 1776 z powiatu wołkowyskiego. W latach 1779–1782 był starostą wołkowyskim, później został starostą sokołowskim. W 1790 został posłem z ziemi wieluńskiej na drugą kadencję Sejmu Czteroletniego. 2 maja 1791 podpisał asekurację, w której zobowiązał się do popierania projektu Ustawy Rządowej. 20 kwietnia 1791 kasztelanię mazowiecką. 29 maja 1791 został przyjęty do Zgromadzenia Przyjaciół Konstytucji Rządowej

Był kawalerem Orderu Świętego Stanisława (1782) i Orderu Orła Białego (15 czerwca 1791). W 1798 otrzymał pruski tytuł hrabiowski. Wyjechał do Francji, gdzie zmarł.

Ożenił się z Anną Marią Wodzińską h. Jastrzębiec, z którą miał dwoje dzieci: Aleksandrę (żona Michała Świeykowskiego) i Michała (1782-1852, oficer).

Przypisy

Bibliografia

• Hanna Waniczkówna: Brzostowski Aleksander. W: Polski Słownik Biograficzny. T. 3. Warszawa – Kraków – Łódź – Poznań – Wilno – Zakopane: Polska Akademia Umiejętności, 1937, s. 47.
• Marek Minakowski: Aleksander Brzostowski w Wielkiej genealogii Marka Minakowskiego. 2014. [dostęp 2014-06-07].
• Adam Boniecki: Herbarz polski. T. 2: Bonieccy h. Bończa - Chmieleńscy. Warszawa: Gebethner i Wolff, 1900, s. 1-396.