Aleksander Augustynowicz
Data i miejsce urodzenia

7 lutego 1865
Iskrzynia

Data i miejsce śmierci

23 sierpnia 1944
Warszawa

Narodowość

polska

Odznaczenia

Aleksander Augustynowicz (ur. 7 lutego 1865 w Iskrzyni (ówczesny powiat krośnieński), zm. 23 sierpnia 1944 w Warszawie) – polski malarz, portrecista i pejzażysta.

Życiorys

Aleksander Augustynowicz urodził się w rodzinie właścicieli ziemskich Wincentego i Julii z domu Habecka. Uczęszczał do gimnazjum w Rzeszowie; następnie w latach 1883–1886 studiował pod kierunkiem Feliksa Szynalewskiego, Władysława Łuszczkiewicza i Jana Matejki w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie. Ukończywszy studia w Krakowie, pojechał kontynuować edukację do Monachium, odbył też podróże artystyczne do Włoch i na Węgry.

Od 1890 mieszkał we Lwowie, gdzie rozpoczął działalność artystyczną. W 1895 ożenił się z Anną Czemeryńską, z którą doczekał się trzech córek: Stanisławy (ur. 1897) - żony znanego lekarza chirurga Antoniego Jurasza., Zofii (1899–1938) i Aleksandry (ur. 1901). Po wybuchu I wojny światowej przeniósł się do Zakopanego, gdzie mieszkał od 1914 do 1921. Następnie wyjechał na stałe do Poznania, gdzie już w czasie wojny światowej wystawiał prace w Stowarzyszeniu Artystów. W 1925 został członkiem Komitetu Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie; w tym samym roku otrzymał najwyższe odznaczenie honorowe za całokształt twórczości. W 1936 odbył w Poznaniu jubileusz pięćdziesięciolecia działalności artystycznej, którego częścią była wielka wystawa retrospektywna jego dzieł. Po wybuchu II wojny światowej przeniósł się do Warszawy, gdzie zginął podczas powstania warszawskiego.

Malował kompozycje figuralne, a przede wszystkim portrety; w Poznaniu sportretował m.in. Wojciecha Trąmpczyńskiego, Ignacego Mościckiego, Witolda Celichowskiego; tam też powstała większość jego akwarel. Akwarele dominowały w późniejszym okresie jego działalności, w szczególności na tematy związane z krajobrazem i folklorem polskim. Malarstwo Augustynowicza cieszyło się dużą popularnością, jego prace znajdują się w wielu muzeach polskich i zbiorach prywatnych. Muzeum Narodowe w Poznaniu ma w swych zbiorach 14 obrazów olejnych i akwarel, a w tym autoportret w stroju mandaryna.

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 Stanisław Łoza (red.), Czy wiesz kto to jest?, Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe : na zam. Zrzeszenia Księgarstwa, 1983, s. 14.
  2. 1 2 3 4 5 6 Gąsiorowski i Topolski (red.) 1981 ↓, s. 31.
  3. ↑ Luminarze nauki Uniwersytetu Poznańskiego 1919-2019, red. Zbigniew Pilarczyk, Poznań 2019, s. 208
  4. ↑ Wspomnienie „Śp. Zofia Augustynowiczówna” w Posłaniec Świętego Grzegorza, IV-VI 1938, nr 2 (110)
  5. 1 2 3 4 Gąsiorowski i Topolski (red.) 1981 ↓, s. 32.
  6. ↑ M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 410 „za zasługi na polu sztuki”.
  7. ↑ M.P. z 1936 r. nr 263, poz. 469 „za zasługi na polu rozwoju sztuki”.

Bibliografia

  • Jubileusz artysty-lwowianina. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 63 z 19 marca 1937. 
  • Antoni Gąsiorowski, Jerzy Topolski (red.): Wielkopolski Słownik Biograficzny. Warszawa-Poznań: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1981, s. 31-32. ISBN 83-01-02722-3.

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.