Akme (stgr. ἀκμή – ostrze, szczyt, punkt kulminacyjny) – pojęcie używane w piśmiennictwie starożytnej Grecji na oznaczenie punktu kulminacyjnego, rozkwitu, okresu najpełniejszego rozwoju czy szczytu działalności.
Początkowo akme oznaczało ostrze lub czubek ostrego narzędzia. Dopiero później zaczęto odnosić je metaforycznie do innych aspektów rzeczywistości jako pewien moment kulminacyjny. Szczególnie wpływowe w starożytności było użycie tego pojęcia przez Apollodora z Aten w zaginionej Chronice. Pisana była trymetrem jambicznym i zestawiała ze sobą synchronicznie daty wydarzeń historycznych i kluczowe momenty życia ważnych postaci. W biografii tych osób wyróżniał trzy momenty: urodzenia, śmierci i akme - okres szczytowego rozwoju zdolności i władz umysłowych danej postaci, którą ustalał na 40 lat.
Inni autorzy uznawali za akme fazę szczytowego rozgłosu danej postaci. Część antycznych doksografów podawała datę akme zamiast daty urodzenia i śmierci, których często nie znali. Autorzy łacińscy używali w tym sensie odpowiedniego pojęcia floruit
Atomiści używali pojęcia akme (i związanego z nim czasownika stgr. ἀκμάζειν, akmazein) w stosunku do najpełniejszego rozwoju wszechświata.
W dawnej medycynie jako akme określano kryzys czy moment przesilenia w chorobie.
Przypisy
Bibliografia
- André Laks, Glenn W. Most (red.), Early Greek Philosophy. Introductory and Reference Material, Cambridge, Mass. - London: Harvard University Press, 2016, s. 221.