Agilulf

Agilulf
	król Longobardów
Okres	od 591; do 616
	Dane biograficzne
Żona	Teodolinda
Dzieci	Adaloald

Agilulf – król Longobardów w latach 591–616.

Agilulf został jako książę Turynu wybrany na króla Longobardów po śmierci Autariego. Poślubił Teodolindę wdowę po poprzedniku. Za jego panowania wzmocniona została władza królewska oraz postępowała chrystianizacja pod presją papieża Grzegorza Wielkiego i za poparciem królowej Teodolindy. Sam Agilulf nie ochrzcił się jako katolik. Był arianinem, choć w 603 ochrzczony został jako katolik jego syn i przyszły następca Adaloald. Pozwolił św. Kolumbanowi założyć klasztor w Bobbio, po czym w roku 613 wsparł opactwo darowizną.

Po śmierci Zottona, księcia Benewentu, wyznaczył na jego miejsce Arechisa. W księstwie Spoleto ustanowił Ariulfa. Zawarł pokój z Frankami za cenę uznania ich zwierzchnictwa i płacenia trybutu. Ustanowił też pokojowe stosunki z Awarami, którym wysyłał rzemieślników do budowy statków. Wspólnie z Awarami i Słowianami najechał Istrię. Odnosił również liczne sukcesy militarne w 593 zdobył Perugię, w 603 Cremonę i Mantuę. Około 610 dobre relacje z Awarami uległy pogorszeniu, gdyż kagan awarski najechał okolice Wenecji.

Po śmierci Agilulfa w 616 Teodolinda została regentką, sprawującą rządy w imieniu ich małoletniego syna, Adaloalda, który już od 604 za życia ojca był współkrólem.

Przypisy

↑ Strzelczyk 2014 ↓, s. 59.
↑ Gierowski 1986 ↓, s. 37.
1 2 Strzelczyk 2014 ↓, s. 64.
↑ Wielka Historia Świata 2005 ↓, s. 60.
1 2 3 4 Strzelczyk 2014 ↓, s. 60.
↑ Paweł Diakon ↓, Historia Longobardów IV, 20.
↑ Paweł Diakon ↓, Historia Longobardów IV, 24.
↑ Oxford – Wielka Historia Świata 2006 ↓, s. 235.
↑ Strzelczyk 2014 ↓, s. 61–62.
↑ Paweł Diakon ↓, Historia Longobardów IV, 37.

Bibliografia

Źródła

Paweł Diakon: Historia rzymska. Historia Longobardów. tłum. Ignacy Lewandowski. Warszawa: Wydawnictwo Pax, 1995. ISBN 83-211-1452-0.

Opracowania

Józef Andrzej Gierowski: Historia Włoch. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1986. ISBN 83-04-01943-4.
Jerzy Strzelczyk: Longobardowie. Ostatni z wielkiej wędrówki ludów. V–VIII wiek. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN SA, 2014. ISBN 978-83-01-17837-6.
Historia powszechna. Praca zbiorowa. T. 7. Od upadku cesarstwa rzymskiego do ekspansji islamu. Karol Wielki. Mediaset Group SA, 2007, s. 70. ISBN 978-84-9819-814-0.
Wielka Historia Świata. Praca zbiorowa pod redakcją naukową Macieja Salamona. T. 4. Kształtowanie średniowiecza. Oficyna Wydawnicza FOGRA, 2005. ISBN 83-85719-85-7.
Oxford – Wielka Historia Świata. Praca zbiorowa. T. 15. Średniowiecze. Wędrówka ludów – Merowingowie. Poznań: Polskie Media Amer.Com, 2006. ISBN 83-7425-025-9.

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[CITEREFStrzelczyk201459-1] Strzelczyk 2014 ↓, s. 59.

[CITEREFGierowski198637-2] Gierowski 1986 ↓, s. 37.

[CITEREFStrzelczyk201464-3] 1 2 Strzelczyk 2014 ↓, s. 64.

[CITEREFWielka_Historia_Świata200560-4] Wielka Historia Świata 2005 ↓, s. 60.

[CITEREFStrzelczyk201460-5] 1 2 3 4 Strzelczyk 2014 ↓, s. 60.

[CITEREFPaweł_DiakonHistoria_Longobardów_IV,_20-6] Paweł Diakon ↓, Historia Longobardów IV, 20.

[CITEREFPaweł_DiakonHistoria_Longobardów_IV,_24-7] Paweł Diakon ↓, Historia Longobardów IV, 24.

[CITEREFOxford_–_Wielka_Historia_Świata2006235-8] Oxford – Wielka Historia Świata 2006 ↓, s. 235.

[CITEREFStrzelczyk201461–62-9] Strzelczyk 2014 ↓, s. 61–62.

[CITEREFPaweł_DiakonHistoria_Longobardów_IV,_37-10] Paweł Diakon ↓, Historia Longobardów IV, 37.