Adolf Wojdat
kapitan piechoty
Pełne imię i nazwisko

Adolf Adam Wojdat

Data i miejsce urodzenia

26 września 1882
Lelarwiszki

Data i miejsce śmierci

4–7 kwietnia 1940
Katyń

Przebieg służby
Lata służby

1903–1904, 1914–1929, 1939–1940

Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

61 pułk piechoty

Stanowiska

dowódca kompanii

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia

Adolf Adam Wojdat (ur. 26 września 1882 w maj. Lelarwiszki, zm. 4–7 kwietnia 1940 w Katyniu) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się 26 września 1882 w majątku Lelarwiszki, w gminie Wilkija ówczesnego powiatu kowieńskiego guberni kowieńskiej, w rodzinie Józefa i Stefanii z Bujwidów. 1894 rozpoczął naukę w polskim gimnazjum w Kownie. W 1900 będąc uczniem szóstej klasy wystąpił z gimnazjum. W 1902 zdał egzamin z zakresu szóstej klasy korpusu kadetów, który uprawniał go do odbycia jednorocznej służby wojskowej. W 1902 wstąpił do armii rosyjskiej na prawach wolontariusza, a po roku wystąpił z niej i zatrudnił w kowieńskiej Izbie Skarbowej, w charakterze urzędnika.

22 sierpnia 1914 został zmobilizowany do armii rosyjskiej. 26 kwietnia 1915 ukończył Szkołę Wojskową w Kijowie w stopniu chorążego, a 7 czerwca tego roku został wcielony do 407 sarańskiego pułku piechoty (ros. 407-й пехотный Саранский полк) na froncie południowo-zachodnim. 15 lipca 1916 pod wsią Studinowo (ros. Студиново) na Wołyniu został ranny. 31 stycznia 1917 dostał się do niewoli niemieckiej. Wskutek interwencji Polaka–oficera armii austro-węgierskiej został przekazany Austriakom. W niewoli austriackiej przebywał do października 1918. Po powrocie na Litwę wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej. Za działalność konspiracyjną aresztowany i osadzony w więzieniu w Kownie.

Po ucieczce wstąpił do Wojska Polskiego. Po zweryfikowaniu do stopnia kapitana, skierowany do dowództwa Frontu Litewsko-Białoruskiego. Od marca 1920 w Kowieńskim Pułku Strzelców.

W okresie międzywojennym do 1924 w 77 pułku piechoty. 20 czerwca 1923 przed Komisja Egzaminacyjną przy Dowództwie Okręgu Korpusu Nr III zdał egzamin z zakresu szkoły średniej. Z dniem 7 kwietnia 1925 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza. 31 października 1927 został przeniesiony z 77 pp do 61 pułku piechoty w Bydgoszczy na stanowisko dowódcy kompanii. 28 stycznia 1929 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VIII, a z dniem 31 marca tego roku przeniesiony w stan spoczynku. W 1932 przeprowadził się z Lublina do Wilna i zamieszkał przy ul. Moniuszki 6/8 m. 40. W 1934, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Wilno Miasto. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr III. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 dostał się do sowieckiej niewoli. Przebywał w obozie w Kozielsku. Wiosną 1940 roku został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Katyniu i tam pogrzebany (lista z 5 kwietnia 1940, poz. 11). Od 28 lipca 2000 spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu.

5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień majora. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Pozostawał w separacji z żoną, miał córkę Angelikę (ur. 17 kwietnia 1917). W 1948 jego matka Stefania i brat Paweł zostali deportowani na Syberię. Rok później zmarła matka w Igarce.

Ordery i odznaczenia

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Kolekcja ↓, s. 1, 4.
  2. 1 2 Księga Cmentarna Katynia 2000 ↓, s. 700.
  3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Kolekcja ↓, s. 4.
  4. 1 2 Войдат Адольф Иосифович. [w:] Памяти героев Великой войны 1914–1918 [on-line]. Управление Министерства обороны Российской Федерации по увековечению памяти погибших при защите Отечества. [dostęp 2023-12-02]. (ros.).
  5. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 346, 421.
  6. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 303, 364.
  7. 1 2 Kolekcja ↓, s. 2.
  8. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 75 z 21 lipca 1925, s. 396.
  9. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 25 z 31 października 1927, s. 298.
  10. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 75, 199.
  11. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 14 lutego 1929, s. 70, 83.
  12. ↑ Kolekcja ↓, s. 1, 8–10.
  13. ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 329, 890.
  14. 1 2 Banaszek, Roman i Sawicki 2000 ↓, s. 319.
  15. ↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  16. ↑ „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”. Portal polskiej Policji. [dostęp 2023-09-15].
  17. ↑ Matulkaitė 1998 ↓.
  18. ↑ Kolekcja ↓, s. 1.
  19. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-12-04].
  20. 1 2 3 Kolekcja ↓, s. 3.
  21. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-12-04].
  22. ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 636 „w uznaniu zasług, położonych w poszczególnych działach pracy dla wojska”.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.