Adam Makarewicz
kapitan artylerii
Data i miejsce urodzenia

10 grudnia 1896
Trembowla

Data i miejsce śmierci

wiosna 1940
Charków

Przebieg służby
Lata służby

1914–1940

Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

Dowództwo Obszaru Warownego „Wilno”

Stanowiska

referent artylerii

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia

Adam Makarewicz (ur. 10 grudnia 1896 w Trembowli, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – kapitan artylerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy.

Życiorys

Urodził się 10 grudnia 1896 w Trembowli, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Leona i Anny z Piskorzów. Absolwent gimnazjum.

22 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Służył w 5. kompanii II batalionu 3 pułku piechoty. Uznany za zaginionego 28 października 1914 pod Sołotwiną. Służył dalej w 9. kompanii III baonu 3 pp. 18 października 1916 służył na Wołyniu w kolumnie amunicyjnej 1 pułku artylerii. 7 kwietnia 1917 został odnotowany w Dywizyjnym Parku Amunicyjnym LP, Kolumna Amunicyjna PP/2 i wykazany we wniosku komendy 1 pułku artylerii o odznaczenie austriackim Krzyżem Wojskowym Karola. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) służył w 1 pułku artylerii Polskiego Korpusu Posiłkowego. Po bitwie pod Rarańczą (15–16 lutego 1918) został internowany w Bustyaháza.

W 1918 przebywał w niewoli ukraińskiej. 17 lipca 1919 jako podoficer byłych Legionów Polskich pełniący służbę w 1 pułku artylerii ciężkiej Legionów został mianowany z dniem 1 lipca 1919 podporucznikiem w artylerii. W szeregach wspomnianego pułku walczył na wojnie z bolszewikami.

19 stycznia 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w artylerii, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w 1 dywizjonie artylerii ciężkiej Legionów, a później w 3 pułku artylerii ciężkiej w Wilnie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 233. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W następnym roku służył w 28 pułku artylerii polowej w Dęblinie-Zajezierzu. W 1924 był przydzielony z macierzystego pułku do Szkoły Pomiarów Artylerii w Toruniu. 1 grudnia 1924 prezydent RP nadał mu stopień kapitana z dniem 15 sierpnia 1924 i 65. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W październiku 1927 został przeniesiony do 1 dywizjonu pomiarów artylerii w Toruniu. W 1938 został przeniesiony do Dowództwa Obszaru Warownego „Wilno” na stanowisku referenta artylerii.

Według autorów dostał się do sowieckiej niewoli i przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

Według danych Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych (sygn. K1041399) Adam Makarewicz syn Leona i Anny, urodzony w Trembowli, 1 września 1939 dostał się do niemieckiej niewoli, przebywał w obozie jenieckim, z którego został zwolniony 1 marca 1940.

Z materiałów przechowywanych w Archiwum Narodowym w Krakowie wynika, że Adam Makarewicz – jeniec wojenny został w 1945 zarejestrowany w Państwowym Urzędzie Repatriacyjnym w Krakowie.

5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień majora. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia

Zobacz też

Uwagi

  1. ↑ Niewykluczone, że ostatnia informacja dotyczy innego oficera – Adama Makarewicza ur. 15 grudnia 1901 we Lwowie, starszego asystenta pocztowego, zamieszkałego we Lwowie przy ul. Wycieczkowej 16, porucznika piechoty rezerwy Wojska Polskiego ze starszeństwem z 19 marca 1939, który w 1934 posiadał przydział w rezerwie do 51 pułku piechoty w Brzeżanach.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 322.
  2. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-03-21].
  3. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-03-21].
  4. ↑ 301 Księgi metrykalne parafii wyznania rzymskokatolickiego z terenu archidiecezji lwowskiej, sygn. 1633 [online], agadd.home.net.pl [dostęp 2024-04-05].
  5. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Makarewicz Adam. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2024-03-21].
  6. ↑ Dz. Rozk. Wojsk. Nr 80 z 26 lipca 1919, poz. 2715.
  7. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 29 stycznia 1921, s. 149.
  8. ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 309.
  9. 1 2 Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 205.
  10. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 823.
  11. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 769.
  12. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 689, 1383.
  13. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924, s. 743.
  14. 1 2 3 Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 168.
  15. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 747.
  16. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 465.
  17. 1 2 Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 188.
  18. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 24 z 26 września 1927, s. 285.
  19. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 408.
  20. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 730.
  21. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 530.
  22. ↑ Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. LXXIV.
  23. 1 2 Program „Straty osobowe i ofiary represji pod okupacją niemiecką”. Fundacja „Polsko-Niemieckie Pojednanie”. [dostęp 2024-03-21].
  24. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-03-21].
  25. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-03-21].
  26. ↑ Rybka i Stepan 2021 ↓, s. 708.
  27. ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 51, 504.
  28. ↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  29. ↑ „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”. Portal polskiej Policji. [dostęp 2024-01-09].
  30. ↑ M.P. z 1931 r. nr 218, poz. 296.
  31. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-03-21].
  32. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-03-21].
  33. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 11 listopada 1931, s. 367.
  34. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-03-21].
  35. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-03-21].

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.