ARC Veinte de Julio (1956)

ARC Veinte de Julio (D-05)
Klasa	niszczyciel
Typ	Halland
	Historia
Stocznia	Kockums, Malmö
Położenie stępki	październik 1955
Wodowanie	26 czerwca 1956
	Kolumbia
Wejście do służby	15 czerwca 1958
Wycofanie ze służby	1984
	Dane taktyczno-techniczne
Wyporność	standardowa: 2650 ton; pełna: 3300 t
Długość	121,1 m całkowita; 116 m na KLW
Szerokość	12,4 m
Zanurzenie	4,7 m
	Napęd
	2 zespoły turbin parowych DeLaval o łącznej mocy 55 000 KM; 2 kotły Penhoët; 2 śruby
Prędkość	32 węzły
Zasięg	3000 Mm przy prędkości 18 węzłów
	Sensory
	radary LW-03, DA-02, M45, sonary
	Uzbrojenie
	6 × 120 mm (3 x II); 4 × 40 mm plot. (4 x I); 1 miotacz pocisków POP 375 mm
Wyrzutnie torpedowe	4 × 533 mm (1 x IV)
Załoga	248

ARC Veinte de Julio (20 de Julio) – kolumbijski niszczyciel z lat 50. XX wieku, jeden z dwóch zakupionych przez Kolumbię szwedzkich niszczycieli typu Halland. Został zwodowany 26 czerwca 1956 roku w stoczni Kockums w Malmö i przyjęty w skład Marynarki Kolumbii 15 czerwca 1958 roku. Okręt został skreślony z listy floty w 1984 roku.

Projekt i dane taktyczno–techniczne

ARC „Veinte de Julio” był jednym z dwóch niszczycieli zmodyfikowanego typu Halland. W stosunku do szwedzkich niszczycieli wzmocniono główne uzbrojenie artyleryjskie montując trzecią wieżę z dwoma działami kal. 120 mm, kosztem przeciwlotniczego (z projektu usunięto 2 działa kal. 57 mm i 2 działa kal. 40 mm), torpedowego (jeden poczwórny aparat torpedowy kal. 533 mm zamiast dwóch) i POP (jeden miotacz pocisków przeciw okrętom podwodnym kal. 375 mm zamiast dwóch). Niszczyciel wyposażono też w bogatsze wyposażenie radioelektroniczne niż okręty szwedzkie.

„Veinte de Julio” był dużym niszczycielem, z typowym dla tej klasy okrętów uzbrojeniem i wyposażeniem. Długość całkowita wynosiła 121,1 metra (116 m na konstrukcyjnej linii wodnej), szerokość 12,4 metra i zanurzenie 4,7 metra. Wyporność standardowa wynosiła 2650 ton, zaś pełna 3300 ton. Okręt napędzany był przez dwa zestawy turbin parowych DeLaval z dwustopniowymi przekładniami redukcyjnymi o łącznej mocy 55 000 koni mechanicznych (KM), do których parę dostarczały dwa kotły Penhoët o wydajności 140 t/h. Dwuśrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 32 węzły. Okręt zabierał 524 tony mazutu, co zapewniało zasięg maksymalny 3000 mil morskich przy prędkości ekonomicznej 18 węzłów (i 450 Mm przy prędkości 32 węzłów).

Okręt był uzbrojony w sześć dział kal. 120 mm L/50 Bofors M50 w trzech podwójnych wieżach (jedna na pokładzie dziobowym, jedna w superpozycji na nadbudówce dziobowej i jedna na pokładzie rufowym) oraz cztery pojedyncze działka przeciwlotnicze Bofors kal. 40 mm L/70 M48. Uzbrojenie uzupełniały: poczwórny aparat torpedowy kal. 533 mm oraz poczwórny miotacz pocisków przeciw okrętom podwodnym kal. 375 mm Bofors M50. Wyposażenie radioelektroniczne obejmowało radary LW-03, DA-02, cztery holenderskie radary artyleryjskie M45 oraz sonary.

Załoga okrętu składała się ze 21 oficerów oraz 227 podoficerów i marynarzy.

Budowa i przebieg służby

„Veinte de Julio” został zamówiony przez Marynarkę Kolumbii na mocy kontraktu ze stoczniami Götaverken w Göteborgu i Kockums w Malmö w sierpniu 1954 roku. Stępkę okrętu położono w październiku 1955 roku, został zwodowany 26 czerwca 1956 roku. Okręt otrzymał nazwę upamiętniającą Święto Niepodległości Kolumbii (20 lipca) i znak taktyczny D-05. Do służby został przyjęty 15 czerwca 1958 roku.

Podczas swojej 26-letniej służby niszczyciel brał aktywny udział w manewrach flot latynoamerykańskich z US Navy. Okręt został skreślony z listy floty w 1984 roku.

Uwagi

↑ Curt Borgenstam podaje, że zanurzenie okrętu wynosiło 3,75 m.
↑ Na próbach okręt osiągnął 35 węzłów.

Przypisy

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 Robert Gardiner, Stephen Chumbley: Conway’s All The World’s Fighting Ships 1947-1995. Annapolis: 1996, s. 68.
1 2 3 4 5 6 7 8 9 Ivan Gogin: 20 DE JULIO destroyers (1958). Navypedia. [dostęp 2017-01-26]. (ang.).
1 2 3 Curt Borgenstam. Kolumbijskie niszczyciele typu Veinte de Julio. „Okręty Wojenne”. Nr 5/2000 (40). s. 39.
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Curt Borgenstam. Kolumbijskie niszczyciele typu Veinte de Julio. „Okręty Wojenne”. Nr 5/2000 (40). s. 40.

Bibliografia

Curt Borgenstam. Kolumbijskie niszczyciele typu Veinte de Julio. „Okręty Wojenne”. Nr 5/2000 (40). Wydawnictwo Okręty Wojenne, Tarnowskie Góry. ISSN 1231-014X.
Robert Gardiner, Stephen Chumbley: Conway’s All The World’s Fighting Ships 1947-1995. Annapolis: Naval Institute Press, 1996. ISBN 1-55750-132-7. (ang.).
Ivan Gogin: 20 DE JULIO destroyers (1958). Navypedia. [dostęp 2017-01-26]. (ang.).

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[5] Curt Borgenstam podaje, że zanurzenie okrętu wynosiło 3,75 m.

[6] Na próbach okręt osiągnął 35 węzłów.

[con1995-68-1] 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 Robert Gardiner, Stephen Chumbley: Conway’s All The World’s Fighting Ships 1947-1995. Annapolis: 1996, s. 68.

[nav-2] 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Ivan Gogin: 20 DE JULIO destroyers (1958). Navypedia. [dostęp 2017-01-26]. (ang.).

[OW39-3] 1 2 3 Curt Borgenstam. Kolumbijskie niszczyciele typu Veinte de Julio. „Okręty Wojenne”. Nr 5/2000 (40). s. 39.

[OW40-4] 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Curt Borgenstam. Kolumbijskie niszczyciele typu Veinte de Julio. „Okręty Wojenne”. Nr 5/2000 (40). s. 40.

Svenska marinen	„Halland” „Småland” „Lappland” (anul.) „Värmland” (anul.)
Kolumbia	„Veinte de Julio” „Siete de Agosto”