ARA Santa Cruz (S-41) – argentyński okręt podwodny z lat 80. XX wieku, jedna z dwóch zakupionych przez Argentynę niemieckich jednostek typu TR1700. Okręt zbudowano w stoczni Nordseewerke w Emden, gdzie został zwodowany 28 września 1982 roku. Jednostkę przyjęto do służby w Armada de la República Argentina 14 grudnia 1984 roku. Okręt nadal znajduje się w służbie (stan na 2019 rok).

Projekt i budowa

ARA „Santa Cruz” należy do niemieckiego eksportowego typu TR1700, zaprojektowanego w biurze konstrukcyjnym stoczni Nordseewerke, konkurencyjnym w stosunku do należącego do Howaldtswerke-Deutsche Werft biura Ingenieurkontor Lübeck. Okręty te, znacznie większe od jednostek typu 209, charakteryzują się dużym zasięgiem umożliwiającym prowadzenie operacji morskich na otwartych wodach południowego Atlantyku i Pacyfiku. Z planowanych sześciu jednostek, z których pierwsze dwie zbudowano w Niemczech, pozostałe cztery miały powstać w argentyńskiej stoczni Domecq García w Buenos Aires, jednak żadnej z nich nie ukończono.

„Santa Cruz” został zamówiony przez rząd Argentyny 30 listopada 1977 roku i zbudowany w stoczni Nordseewerke w Emden (numer budowy 463) . Stępkę okrętu położono 6 grudnia 1980 roku, a zwodowany został 28 września 1982 roku.

Dane taktyczno–techniczne

„Santa Cruz” jest dużym okrętem podwodnym konstrukcji jednokadłubowej o długości całkowitej 65,9 metra, szerokości 7,3 metra (8,36 metra nad statecznikami) i zanurzeniu 6,5 metra . Kadłub ma długość 47,44 metra i średnicę 7,3 metra. Wyporność w położeniu nawodnym wynosi 2080 ton (bez zbiorników balastowych), a w zanurzeniu 2280 ton. Okręt napędzany jest na powierzchni i w zanurzeniu przez trakcyjny silnik elektryczny prądu stałego Siemens 1H4525 o mocy 6600 kW (8980 KM) przy 200 obr./min , zasilany z ośmiu baterii akumulatorów po 120 ogniw o łącznej pojemności 11 900 Ah (w ciągu czasu rozładowania wynoszącego 10 godzin), ładowanych przez generatory o mocy po 1100 kW, poruszane czterema czterosuwowymi, 16-cylindrowymi silnikami wysokoprężnymi MTU 16V 652 MB80 o łącznej mocy 4940 kW (6720 KM) . Jednowałowy i jednośrubowy układ napędowy pozwala osiągnąć prędkość 15 węzłów na powierzchni i 25 węzłów w zanurzeniu (na chrapach 13 węzłów). Zasięg wynosi 12 000 Mm przy prędkości 8 węzłów na chrapach i 460 Mm przy prędkości 4 węzłów w zanurzeniu (lub 20 Mm przy prędkości maksymalnej). Zbiorniki mieszczą maksymalnie 314 ton paliwa. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosi 270 metrów, zaś autonomiczność 30 dób.

„Santa Cruz” wyposażony jest w sześć dziobowych wyrzutni torped kalibru 533 mm, z łącznym zapasem 22 torped (lub 34 min). Jednostka może przenosić torpedy typu SST-4 lub Mark 37. Na okręcie zainstalowany jest automat do ładowania torped, zdolny w czasie 50 sekund przeładować wyrzutnie. Wyposażenie radioelektroniczne obejmuje radar nawigacyjny Thomson-CSF Calypso IV, telefon podwodny, system kierowania ogniem (przelicznik torpedowy) H.S.A. Sinbads, sonar STN Atlas CSU-3/4, bierne urządzenie pomiaru odległości Thomson Sintra DUUX-5 oraz bojowy system przeciwdziałania elektronicznego (ECM) Sea Sentry III. Prócz tego okręt ma dwa peryskopy, dwie tratwy ratunkowe, ponton i kotwicę.

Załoga okrętu składa się z 8 oficerów oraz 21 podoficerów i marynarzy (na okręcie znajduje się 12 rezerwowych koi dla maksymalnie 30 żołnierzy sił specjalnych).

Służba

18 października 1984 roku dokonano odbioru technicznego okrętu, po którym udał się w rejs do kraju, przebywając 6900 Mm w zanurzeniu. 14 grudnia 1984 roku jednostkę pod nazwą ARA „Santa Cruz” przyjęto do służby w Armada de la República Argentina. Początkowo okręt otrzymał numer taktyczny S-33, zmieniony następnie na S-41.

W latach 1999–2001 „Santa Cruz” przeszedł kapitalny remont w brazylijskiej stoczni AMRJ w Rio de Janeiro, obejmującą m.in. wymianę silników, baterii akumulatorów i wyposażenia elektronicznego. Kolejny remont kapitalny został przeprowadzony w latach 2005–2007 w krajowej stoczni Domecq García w Buenos Aires, podczas którego m.in. wymieniono silniki, akumulatory, peryskopy i chrapy. W 2009 roku okręt bazował w Mar del Plata.

Jednostka nadal znajduje się w składzie argentyńskiej floty (stan na 2019 rok) .

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

• Hartmut Ehlers. Niemieckie okręty podwodne po II wojnie światowej. Część VII. „Okręty Wojenne”. Nr 3 (119), 2013. Wydawnictwo Okręty Wojenne, Tarnowskie Góry. ISSN 1231-014X. 
• Hartmut Ehlers. Niemieckie okręty podwodne po II wojnie światowej. Część IX. „Okręty Wojenne”. Nr 5 (121), 2013. Wydawnictwo Okręty Wojenne, Tarnowskie Góry. ISSN 1231-014X. 
• Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). Santa Barbara, California: ABC-CLIO, 2007. ISBN 1-85367-623-3. (ang.).
• Robert Gardiner, Stephen Chumbley: Conway’s All The World’s Fighting Ships 1947-1995. Annapolis: Naval Institute Press, 1996. ISBN 1-55750-132-7. (ang.).
• Ivan Gogin: SANTA CRUZ submarines (1984-1985). Navypedia. [dostęp 2021-01-27]. (ang.).
• John E. Moore (red.): Jane’s Fighting Ships 1986-87. London: Jane’s Publishing Company Ltd, 1986. ISBN 0-7106-0828-4. (ang.).
• Eberhard Möller, Werner Brack: The Encyclopedia of U-Boats: From 1904 to the Present. London: Greenhill Books, 2004. ISBN 1-85367-623-3. (ang.).
• Stephen Saunders (red.): Jane’s Fighting Ships 2004-2005. London: Jane’s Information Group Ltd, 2004. ISBN 0-7106-2623-1. (ang.).
• Stephen Saunders (red.): Jane’s Fighting Ships 2009-2010. London: Jane’s Information Group Ltd, 2009. ISBN 0-7106-2888-9. (ang.).
• Richard Sharpe (red.): Jane’s Fighting Ships 1988-89. London: Jane’s Publishing Company Ltd, 1988. ISBN 0-7106-0858-6. (ang.).
• Richard Sharpe (red.): Jane’s Fighting Ships 1990-91. London: Jane’s Defence Data, 1990. ISBN 0-7106-0904-3. (ang.).