311P/PANSTARRS

Zdjęcia zrobione przez Teleskop Hubble’a
Odkrywca

Pan-STARRS

Data odkrycia

27 sierpnia 2013

Nazwy alternatywne

P/2013 P5

Elementy orbity
Półoś wielka

2,1886 au

Mimośród

0,1152

Peryhelium

1,9364 au

Aphelium

2,4408 au

Okres orbitalny

3,24 lat

Nachylenie orbity względem ekliptyki

4,97°

Długość węzła wstępującego

279,29°

Argument peryhelium

144,23°

Moment przejścia przez peryhelium

15 kwietnia 2014

Charakterystyka fizyczna jądra
Średnica

0,48 ± 0,08 km

Albedo

0,29 ± 09

311P/PANSTARRS – nietypowa planetoida (kometa pasa głównego) odkryta w sierpniu 2013.

Nazwa i odkrycie

Zanim kometa otrzymała oficjalną nazwę, nosiła tymczasowe oznaczenie P/2013 P5. Według zasad nazewnictwa komet ustanowionych przez Międzynarodową Unię Astronomiczną: „P/” oznacza kometę okresową, „2013” to rok odkrycia, a sufiks „P5” oznacza, że obiekt został odkryty w drugiej połowie sierpnia („P” – szesnasty pół-miesiąc roku) i jest to piąty obiekt odkryty w tym czasie.

Obiekt został odkryty 27 sierpnia w trakcie analizy zdjęć wykonanych przez teleskop programu Pan-STARRS 18 sierpnia.

Charakterystyka

Obiekt ma średnicę 0,48 ± 0,08 km, albedo wynosi około 0,29 ± 09.

Na pierwszych zdjęciach wykonanych przez teleskop programu Pan-STARRS nowo odkryty obiekt miał bardzo nietypowy wygląd: planetoidy mają zazwyczaj wygląd niewielkich punktów świetlnych, a nowy obiekt był bardzo rozmyty i niewyraźny. 10 września do obserwacji planetoidy użyto teleskopu Hubble’a i odkryto, że obiekt ma sześć warkoczy emitowanych z niego w różnych kierunkach. „Warkocze” planetoidy nie powstały w wyniku sublimacji lodów, jak w przypadku zwykłych komet, ale składają się one z pyłu odrzuconego z powierzchni planetoidy. Jako niewielkie ciało niebieskie planetoida ma stosunkowo słabe pole grawitacyjne, które nie może utrzymać kurzu pokrywającego jej powierzchnię. Pył z powierzchni wirującej planetoidy zsuwa się w kierunku jej równika, skąd jest periodycznie wyrzucany w kosmos. Ciśnienie promieniowania słonecznego rozciąga wyrzucony pył, nadając mu wygląd warkoczy kometarnych. Według wyliczeń naukowców z Max Planck Institute for Solar System Research, sześć warkoczy widocznych na zdjęciach powstało w wyniku sześciu osobnych wydarzeń z 15 kwietnia, 18 lipca, 24 lipca, 8 sierpnia, 26 sierpnia i 4 września 2013 roku.

To samo ciśnienie słoneczne cały czas dodatkowo podkręca samą planetoidę, co może w przyszłości doprowadzić do jej rozpadu.

Zobacz też

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 311P/PANSTARRS w bazie Jet Propulsion Laboratory (ang.) [data dostępu: 2013-11-08]
  2. 1 2 David Jewitt et ce: The Extraordinary Multi-Tailed Main-Belt Comet P/2013 P5. arXiv, 2013-11-06. [dostęp 2013-11-08]. (ang.).
  3. ↑ Cometary Designation System. minorplanetcenter.net. [dostęp 2013-11-08]. (ang.).
  4. 1 2 3 4 5 6 7 8 When is a comet not a comet?. spacetelescope.org, 2013-11-08. [dostęp 2013-11-08]. (ang.).
  5. ↑ Hubble Sees an Asteroid with Six Comet-like Tails. science.nasa.gov, 2013-11-08. [dostęp 2013-11-08]. (ang.).

Bibliografia

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.