Żywe mosty korzeniowe to konstrukcje tworzone metodą kształtowania drzew, powszechną w południowej części indyjskiego stanu Meghalaya. Są robione ręcznie z korzeni powietrznych figowca sprężystego przez ludność Khasi i Jaintia zamieszkującą górzyste tereny wzdłuż południowej części płaskowyżu Shillong.

Mosty korzeniowe zaobserwowano również w indyjskim stanie Nagaland oraz kilku regionach Indonezji.

Budujący pozwalają rosnąć korzeniom drzew wzdłuż wydrążonych pni palmy betelowej, aby nadać im pożądany kierunek. Kiedy korzenie osiągną cel, łodygi są usuwane, a korzenie zrastają się w glebie. Z biegiem czasu dalsze ukorzenienie prowadzi do budowy wytrzymałego, sprężystego mostu. Powstanie takiej konstrukcji zajmuje około 15 lat. Najdłuższe z mostów mają ponad 50 metrów długości, a w jednym miejscu rosną one nawet jeden nad drugim.

Szacuje się, że część z nich może mieć nawet 500 lat.

Przypisy

  1. ↑ Lebende Bauten.. baubotanik.org. [dostęp 2018-04-22]. (niem.).
  2. ↑ Living Root Bridges of Nagaland India – Nyahnyu Village Mon District / Guy Shachar. guyshachar.com. [dostęp 2018-04-22]. (ang.).
  3. ↑ WEST SUMATRA, INDONESIA Jembatan Akar. atlasobscura.com. [dostęp 2018-04-22]. (ang.).
  4. ↑ Indias amazing living root bridges. bbc.com. [dostęp 2018-04-22]. (ang.).
  5. ↑ Re-Envisioning Our Environment. businessinsider.com. [dostęp 2018-04-22]. (ang.).
  6. ↑ Żywe mosty w Indiach mają już ponad 500 lat. rynekinfrastruktury.pl. [dostęp 2018-04-22].

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.