Żołynia Dolna
część wsi

Młyn wodny rodziny Machów w skansenie w Kolbuszowej, budowla pierwotnie znajdowała się w Żołyni Dolnej
Państwo

 Polska

Województwo

 podkarpackie

Powiat

łańcucki

Gmina

Żołynia

Część miejscowości

Żołynia

Strefa numeracyjna

17

Kod pocztowy

37-110

Tablice rejestracyjne

RLA

SIMC

0667827

Położenie na mapie gminy Żołynia
Położenie na mapie Polski
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Położenie na mapie powiatu łańcuckiego
50°09′10″N 22°19′20″E/50,152778 22,322222

Żołynia dolna – część wsi Żołynia w Polsce, położona w województwie podkarpackim, w powiecie łańcuckim, w gminie Żołynia.

Jest położona wzdłuż ulicy Białobrzeskiej dawniej zwaną ku Przeworsku lub Przeworską. W XVIII wieku istniały tutaj trzy stawy: jeden pod dworem znajdującym się na końcu ulicy Kmiecie, drugi – Szulowski pod dzisiejszym zalewem Tama (w młynie obok niego miał mieszkać diabeł), trzeci – pod stawem Szulowskim. Przy granicy z Białobrzegami, obok ulicy Białobrzeskiej, rośnie potężna sosna Sobieskiego według legendy to właśnie on pod nią spoczywał gdy wyruszał pod Wiedeń.

Dawniej znana pod nazwą Laska Dolna wspomina się ją w 1713 roku w 1760 roku i w 1832 roku. Dawniej należała do gminy jednostkowej Żołynia Wieś w powiecie łańcuckim w województwie lwowskim. W 1921 roku liczyła 3973 mieszkańców. 1 kwietnia 1928 gminę Żołynia Wieś połączono z gminą Żołynia Miasto w jedną (jednostkową) gminę wiejską Żołynia.

Przypisy

  1. 1 2 Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 1623 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
  2. ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 163954
  3. ↑ Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. „Dziennik Ustaw”. Nr 29, poz. 200, s. 1867, 2013–02–15. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. [dostęp 2023-09-21].
  4. ↑ TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 2023-09-21].
  5. ↑ GUS. Wyszukiwarka TERYT
  6. ↑ Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  7. ↑ Żołynia Dolna-Potok Żołynianka
  8. ↑ Włodzimierz Bonusiak, Dzieje Żołyni, 1998.
  9. ↑ Europe in the XVIII. century | Arcanum Maps [online], arcanum.com [dostęp 2024-04-26] (ang.).
  10. ↑ Józef i Teresa z Mniszchów Lubomirscy. Papiery gospodarcze dóbr Żołynia klucz łańcucki. Sygnatura 1/343/0/-/1640. Daty 1713 – 1745, Archiwum Główne Akt Dawnych.
  11. ↑ Inwentarze wsi: Żołyni Górnej i Dolnej, Lasek, Brzózy, Bud, Grzęski, Gniewczyny, Chałupek, Mirocina, Rozborza. Sygnatura 1/350/0/-/3, Daty 1760 – 1760, Archiwum Główne Akt Dawnych.
  12. ↑ Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej : opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych. T. 13. Województwo lwowskie
  13. ↑ Dz.U. z 1928 r. nr 28, poz. 262
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.