Ørsted

Ørsted
	; Model satelity w planetarium im. Tycho Brahe
Inne nazwy	Oersted
Indeks COSPAR	1999-008B
Indeks NORAD	S25635
Państwo	Dania
Zaangażowani	Duński Instytut Meteorologiczny, Duński Instytut Badań Kosmicznych, Computer Resources International;
Rakieta nośna	Delta II 7920-10
Miejsce startu	Vandenberg Air Force Base, Stany Zjednoczone
	Orbita (docelowa, początkowa)
Perygeum	632,6 km
Apogeum	833,4 km
Okres obiegu	99,5 min
Nachylenie	96,4421°
Mimośród	0,0141189
	Czas trwania
Początek misji	23 lutego 1999 10:29:55 UTC
	Wymiary
Wymiary	0,34 m × 0,45 m × 0,72 (wysięgnik 8 m)
Masa całkowita	62 (własna: 50) kg

Ørsted – pierwszy duński sztuczny satelita Ziemi, satelita naukowy do badań geofizycznych. Nazwa pochodzi od nazwiska duńskiego fizyka Hansa Christiana Ørsteda.

Budowa i działanie

Statek został zbudowany przez konsorcjum duńskich przedsiębiorców. Głównym wykonawcą było Computer Resources International, przejęte jeszcze przed wyniesieniem satelity przez Terma A/S. Kontrola nad statkiem była prowadzona przy współpracy ze zleceniodawcami misji: Duńskim Instytutem Meteorologicznym i Duńskim Instytutem Badań Kosmicznych.

Statek miał kształt prostopadłościanu, niemal całkowicie pokrytego ogniwami słonecznymi. Zużywał do 54 W energii elektrycznej.

Celem misji naukowej satelity było mapowanie ziemskiego pola magnetycznego i pomiar dynamiki jego zmian. Zebrane dane pozwoliły na zmierzenie tempa migracji biegunów magnetycznych. Prace to opisujące trafiły na okładki wpływowych pisma naukowych, jak „Geophysical Research Letters”, „Nature”, czy „Eos”.

Miał być pierwszym statkiem w ramach anulowanego duńskiego programu małych satelitów.

Instrumenty naukowe

Trzema głównymi instrumentami były:

magnetometr Overhauser – umieszczony był na 8-metrowym wysięgniku,
magnetometr CSC typu fluxgate – umieszczony bliżej korpusu satelity w tzw. gondoli,
szukacz gwiazd – do określania orientacji przestrzennej statku i magnetometru CSC.

Trzy pozostałe umieszczone były w korpusie satelity:

detektor cząstek naładowanych,
odbiornik GPS BlackJack, opracowany przez JPL NASA, do dokładnego pomiaru położenia satelity,
zapasowy odbiornik GPS Trimble TANS.

Przebieg misji

W 2010 roku satelita bezpiecznie minął fragmenty satelitów Iridium i Kosmos w odległości 500 metrów.

Przypisy

↑ M. Purucker, B. Langlais. The southern edge of cratonic North America: Evidence from new satellite magnetometer observations. „Geophysical Research Letters”. 29 (15), 2002. DOI: 10.1029/2001GL013645.
↑ GauthierG. Hulot GauthierG. i inni, Small-scale structure of the geodynamo inferred from Oersted and Magsat satellite data, „Nature”, 416 (6881), 2002, s. 620-623, DOI: 10.1038/416620a, PMID: 11948347 (ang.).
↑ T. Neubert, M. Mandea. Ørsted Satellite Captures High-Precision Geomagnetic Field Data. „EOS”. 82 (7), s. 81,87,88, 2001. (ang.).
↑ Orsted.

Bibliografia

Krebs Gunter: Oersted. Gunter's Space Page, 2015-09-23. [dostęp 2015-05-29]. (ang.).

Linki zewnętrzne

Oersted. [w:] NSSDC Master Catalog [on-line]. NASA. [dostęp 2015-06-07]. (ang.).

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[1] M. Purucker, B. Langlais. The southern edge of cratonic North America: Evidence from new satellite magnetometer observations. „Geophysical Research Letters”. 29 (15), 2002. DOI: 10.1029/2001GL013645.

[2] GauthierG. Hulot GauthierG. i inni, Small-scale structure of the geodynamo inferred from Oersted and Magsat satellite data, „Nature”, 416 (6881), 2002, s. 620-623, DOI: 10.1038/416620a, PMID: 11948347 (ang.).

[3] T. Neubert, M. Mandea. Ørsted Satellite Captures High-Precision Geomagnetic Field Data. „EOS”. 82 (7), s. 81,87,88, 2001. (ang.).

[4] Orsted.