zwieracz (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˈzvʲjɛraʧ̑], AS: [zvʹi ̯erač], zjawiska fonetyczne: zmięk.• i → j
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) anat. mięsień okrężny tworzący pierścień mięśniowy zamykający naturalne otwory ciała lub ujścia niektórych narządów; zob. też zwieracz w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik zwieracz zwieracze dopełniacz zwieracza zwieraczy / rzad. zwieraczów celownik zwieraczowi zwieraczom biernik zwieracz zwieracze narzędnik zwieraczem zwieraczami miejscownik zwieraczu zwieraczach wołacz zwieraczu zwieracze - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) zwieracz gardła / przełyku / odbytu / pęcherza / cewki moczowej
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) mięsień
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. zwarcica ż, zwieranie n, zwarcie n
- czas. zwierać ndk., zewrzeć dk.
- przym. zwarciowy
- przysł. zwarcie
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) sphincter, constrictor
- bułgarski: (1.1) сфинктер m
- czeski: (1.1) svěrač
- francuski: (1.1) sphincter m
- hiszpański: (1.1) esfínter m
- łaciński: (1.1) sphincter m
- nowogrecki: (1.1) σφιγκτήρας m
- włoski: (1.1) sfintere m
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.