wynalazca (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌvɨ̃naˈlasʦ̑a], AS: [vỹnalasca], zjawiska fonetyczne: utr. dźw.• nazal.• akc. pob.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) autor wynalazku, ten, który coś wynalazł
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik wynalazca wynalazcy dopełniacz wynalazcy wynalazców celownik wynalazcy wynalazcom biernik wynalazcę wynalazców narzędnik wynalazcą wynalazcami miejscownik wynalazcy wynalazcach wołacz wynalazco wynalazcy - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. wynalazek m
- forma żeńska wynalazczyni ż
- czas. wynaleźć dk., wynajdować ndk.
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- nie mylić z: znalazca
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) inventor
- arabski: (1.1) مخترع m, مبتكر m
- aramejski: (1.1) ܐܒܐ m
- baskijski: (1.1) asmatzaile
- białoruski: (1.1) вынаходнік m
- czeski: (1.1) vynálezce m
- dolnołużycki: (1.1) wunamakaŕ m
- francuski: (1.1) inventeur m, découvreur m
- gruziński: (1.1) გამომგონებელი
- hindi: (1.1) आविष्कारक m
- hiszpański: (1.1) inventor
- interlingua: (1.1) inventor
- islandzki: (1.1) uppfinningamaður m
- kazachski: (1.1) өнертапқыш
- koreański: (1.1) 발명가
- kurmandżi: (1.1) dahêher
- litewski: (1.1) išradėjas
- łotewski: (1.1) izgudrotājs m
- niemiecki: (1.1) Erfinder m
- norweski (bokmål): (1.1) oppfinner m
- rosyjski: (1.1) изобретатель
- szwedzki: (1.1) uppfinnare
- włoski: (1.1) inventore
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.