udręczanie (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌudrɛ̃n͇ˈʧ̑ãɲɛ], AS: [udrẽṇčãńe], zjawiska fonetyczne: zmięk.• udziąs.• nazal.• asynch. ę • -ni…• akc. pob.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
- (1.1) książk. rzecz. odczas. od udręczać
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza mianownik udręczanie dopełniacz udręczania celownik udręczaniu biernik udręczanie narzędnik udręczaniem miejscownik udręczaniu wołacz udręczanie - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- (1.1) nieudręczanie
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. dręczycielka ż, udręka ż, udręczenie n dk.
- czas. udręczyć dk., udręczać ndk.
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.