szczekać (język polski)

wymowa:
, IPA: [ˈʃʧ̑ɛkaʨ̑], AS: [ščekać]
znaczenia:

czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. szczeknąć)

(1.1) zool. o psie, lisie, szakalu: wydawać krótki, urywany głos
(1.2) przen. pot. pogard. wymyślać komuś, oburzać się na coś
(1.3) przen. pot. pogard. kłamiąc, mówić o kimś lub o czymś źle
(1.4) przen. pot. wydawać głośne dźwięki przypominające szczekanie psów
(1.5) łow. o samcu sarny: wydawać głos
odmiana:
(1.1-5) koniugacja I
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.2) ubliżać
(1.3) obmawiać, oczerniać
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas. oszczekiwać ndk., naszczekiwać ndk., rozszczekać się dk., odszczekiwać ndk., obszczekiwać się ndk.
przym. szczekliwy
rzecz. szczekanie n, szczek m, szczekanina ż, szczekaczka ż
związki frazeologiczne:
pies szczeka, karawana idzie dalej • psy szczekają, karawana idzie dalej • na biednego zawsze psy szczekają • na biednego i psy głośniej szczekają
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.