synchroniczność (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌsɨ̃nxrɔ̃ˈɲiʧ̑nɔɕʨ̑], AS: [sỹnχrõńičność], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• akc. pob.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) zgranie w czasie, następowanie procesów w tym samym czasie
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza mianownik synchroniczność dopełniacz synchroniczności celownik synchroniczności biernik synchroniczność narzędnik synchronicznością miejscownik synchroniczności wołacz synchroniczności - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) jednoczesność
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. synchronizm m, synchronizacja ż, synchronizator m, synchronia ż, synchronizowanie n
- czas. synchronizować ndk.
- przym. synchroniczny
- przysł. synchronicznie
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- gr.
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) synchrony
- białoruski: (1.1) сінхроннасць ż
- bułgarski: (1.1) синхронност ż
- hiszpański: (1.1) sincronismo m
- rosyjski: (1.1) синхронность ż
- ukraiński: (1.1) синхронність ż
- włoski: (1.1) sincronismo
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.