staropolski (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌstarɔˈpɔlsʲci], AS: [staropolsʹḱi], zjawiska fonetyczne: zmięk.• akc. pob.
-
- znaczenia:
przymiotnik
- (1.1) używany, powstały, dziejący się w dawnej Polsce; pochodzący, wywodzący się z dawnej Polski
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mos/mzw mrz ż n mos nmos mianownik staropolski staropolska staropolskie staropolscy staropolskie dopełniacz staropolskiego staropolskiej staropolskiego staropolskich celownik staropolskiemu staropolskiej staropolskiemu staropolskim biernik staropolskiego staropolski staropolską staropolskie staropolskich staropolskie narzędnik staropolskim staropolską staropolskim staropolskimi miejscownik staropolskim staropolskiej staropolskim staropolskich wołacz staropolski staropolska staropolskie staropolscy staropolskie - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- (1.1) sarmacki
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. staropolskość ż, staropolszczyzna ż
- przysł. po staropolsku
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- pol. stary + -o- + polski
- uwagi:
- tłumaczenia:
- esperanto: (1.1) malnovpola
- słowacki: (1.1) staropoľský
- szwedzki: (1.1) fornpolsk
- wilamowski: (1.1) ałtpöniś, āłtpȫniś, aołdpönyś
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.