rzucanie (język polski)
_is_released_into_the_ocean_during_an_anchor_drop_test.jpg.webp)
rzucanie (1.1) kotwicy
- wymowa:
- IPA: [ʒuˈʦ̑ãɲɛ], AS: [žucãńe], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• -ni…
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
- (1.1) rzecz. odczas. od rzucać
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza mianownik rzucanie dopełniacz rzucania celownik rzucaniu biernik rzucanie narzędnik rzucaniem miejscownik rzucaniu wołacz rzucanie - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. rzucawka ż, rzut m, rzutnik m, rzutka ż, rzucenie n, odrzutowiec mrz
- czas. rzucać ndk., rzucić dk.
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- białoruski: (1.1) кіданне n
- bułgarski: (1.1) хвърляне n
- rosyjski: (1.1) бросание n
- szwedzki: (1.1) kastning w
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.