rękoczyn (język polski)
- wymowa:
- IPA: [rɛ̃ŋˈkɔʧ̑ɨ̃n], AS: [rẽŋkočỹn], zjawiska fonetyczne: nazal.• asynch. ę
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) uderzenie kogoś, pobicie
- (1.2) przest. praca wykonywana ręcznie
- (1.3) pot. żart. masturbacja
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik rękoczyn rękoczyny dopełniacz rękoczynu rękoczynów celownik rękoczynowi rękoczynom biernik rękoczyn rękoczyny narzędnik rękoczynem rękoczynami miejscownik rękoczynie rękoczynach wołacz rękoczynie rękoczyny - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) mordobicie
- (1.2) rękodzieło
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- przym. rękoczynny
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- rosyjski: (1.1) рукоприкладство n
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.