prowokowanie (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌprɔvɔkɔˈvãɲɛ], AS: [provokovãńe], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• -ni…• akc. pob.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
- (1.1) dokonywanie prowokacji
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza mianownik prowokowanie dopełniacz prowokowania celownik prowokowaniu biernik prowokowanie narzędnik prowokowaniem miejscownik prowokowaniu wołacz prowokowanie - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. prowok mos, prowokacja ż, prowokacyjność ż, prowokatorstwo n, prowokator m, prowokatorka ż, sprowokowanie n
- czas. prowokować ndk., sprowokować dk.
- przym. prowokacyjny, prowokatorski
- przysł. prowokacyjnie, prowokatorsko
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- rzecz. odczas. od prowokować
- uwagi:
- tłumaczenia:
- arabski: (1.1) تحرش
- białoruski: (1.1) правакаванне n
- rosyjski: (1.1) провоцирование n
- ukraiński: (1.1) провокування n
- węgierski: (1.1) provokálás
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.